ือขึ้น
ผมจำท่าทางนั้นได้
มันเป็นท่าเดียวกับที่เขาทำก่อนจะระเบิดหัวคนในห้องนี้แบบฉับพลัน
‘โอ้ ไม่นะ…’
หัวใจของผมเต้นแรงจนมาจุกอยู่ในลำคอ ความคิดในหัวเริ่มหมุนวุ่นวาย
ผมต้องรีบคิดแบบด่วน ๆ
[มันก็ดี—]
“การแสดงของผมมันเหมาะสมแล้วครับ”
ในที่สุด คำพูดก็หลุดออกมาจากปากผม
บรรยากาศรอบข้างกลายเป็นเงียบสงัด ทุกสายตาจับจ้องมาที่ผม
เจ้าภาพเอียงศีรษะ
[เหมาะสม? คุณคิดว่าการแสดงของตัวเองเหมาะสมแล้วเหรอครับ…?]
น้ำเสียงนั้นทำเอาผมเสียวสันหลังวาบ ดวงตาของเขาจ้องเขม็งมาทางผมแบบจงใจ
ผมขบกรามพลางพยักหน้าช้า ๆ
“ใช่ครับ”
[งั้นหรอกเหรอ…?]
รอยยิ้มของเจ้าภาพดูน่าขนลุกยิ่งกว่าเดิม ฉีกกว้างไปจนถึงปลายขอบคิ้ว
ท้องไส้ของผมปั่นป่วนเมื่อได้เห็นภาพนั้น
มันชวนขนหัวลุก
ชนิดที่ว่าเกินกว่าจะบรรยายได้
แต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญในตอนนี้ ผมเหลือเวลาอีกไม่กี่วินาทีก็จะตายแล้ว
ผมต้องประคองสมาธิเอาไว้ให้มั่น
ผมต้องลืมความกลัวและความน่าขนลุกของสถานการณ์ไปให้หมด
[คุณคิดว่ามันเหมาะสม แต่ผมไม่คิดแบบนั้นนะครับ]
เพียงชั่วพริบตาหนึ่ง เจ้าภาพอยู่ด้านหน้าผม แล้วอีกเพียงชั่วพริบตาหนึ่ง เขาก็มาอยู่ด้านหลัง เสียงของเขากระซิบอย่างนุ่มนวลตรงเข้าสู่โสตประสาท ลมหายอุ่น ๆ หยอกล้อใบหูข้างขวา
“….!”
ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขา…!?
[คุณเต้นไปตามจั
