งหวะเพลงได้ชัดเจนดีครับ แต่ผมเห็นคุณสะดุดอยู่สองสามครั้ง มีแค่คุณคนเดียวที่พลาด และนั่นทำให้ผมรู้สึกว่ามันทำลายการเต้นรำทั้งหมด คุณสร้างตำหนิลงบนผลงานที่แทบจะไร้รอยมลทิน การกระทำที่น่ารังเกลียดแบบนั้น… คุณคิดว่าผมจะไม่สังเกตเห็นงั้นเหรอ?]
เจ้าภาพเริ่มจับไหล่ผม น้ำเสียงของเขากดต่ำลงในขณะที่ยังคงกระซิบอยู่ใกล้หู
[ที่ผมถามว่าคุณคิดยังไงกับการแสดงของตัวเอง ก็เพื่อดูว่าคุณจะซื่อสัตย์กับผมรึเปล่า คุณก็เห็นนี่ครับ… ผมให้ความสำคัญกับความซื่อสัตย์มาก ๆ แต่น่าเสียดาย…]
เจ้าภาพส่ายศีรษะของตัวเอง
[…คุณทำให้ผมผิดหวัง]
เจ้าภาพละมือจากไหล่และถอยห่างออกไป เขาหยุดตรงจุดที่เคยยืนอยู่ก่อนจะโผล่มาด้านหลังผม
เขามองทุกคนในที่แห่งนี้ แล้วอ้าปากอีกครั้ง
ผมบอกได้เลยว่าเขากำลังจะประกาศความตายของตัวผม
แต่เขาคำนวณพลาดไปอย่างหนึ่ง
[มันช่าง—]
“ผมเต้นได้เหมาะสมแล้วครับ”
ผมยังพูดไม่จบ
[เอ๋?]
เจ้าภาพหันกลับมาสนใจผมอีกครั้ง คราวนี้ผมเห็นใบหน้าของเขาค่อย ๆ บูดเบี้ยว ดูเหมือนจะไม่พอใจอย่างมากที่โดนผมพูดแทรกซ้ำแล้วซ้ำเล่า
บรรยากาศรอบตัวเริ่มสั่นไหว หัวใจของผมหล่นวูบ
ถึงอย่างนั้น ผมก็ยังคงคุมความคิดของตัวเองไว้ให้มั่นขณะที่เอ่ยปากพูด
“ผมเต้นได้เหมาะสมแล้วครับถ้าเทียบกับเพลงที่เล่นอยู่”
[ว่าไงนะ….?]
