ทั่วทั้งห้องแน่นิ่งราวกับถูกแช่แข็ง โดยเฉพาะชายสวมหน้ากากทอง ผู้บรรเลงบทเพลงดังกล่าว ผมเห็นได้เลยว่าใบหน้าภายใต้หน้ากากนั้นกำลังบิดเบี้ยว
“แกพูดเรื่องอะไ—”
จากนั้นเขาก็เริ่มพูด แต่ต้องชะงักไปในทันทีที่สายตาของเจ้าภาพตวัดมา
“ก็อย่างที่บอก ผมเต้นไปตามคุณภาพของเพลงที่เล่นอยู่นั่นแหละครับ ถ้าท่านเห็นว่าการแสดงของผมมันต่ำกว่ามาตรฐาน สาเหตุหลักมันก็มาจากเพลงที่มันต่ำกว่ามาตรฐานเอง”
ปากของเจ้าภาพอ้ากว้าง แต่กลับไม่มีเสียงใดหลุดออกมา
ดูเหมือนว่าคำพูดของผมจะทำให้เขาพูดไม่ออกไปโดยปริยาย
นี่คือสิ่งที่ผมเล็งเอาไว้
“ผมพยายามเต้นให้เข้ากับความดาด ๆ ที่ลอยอยู่ในอากาศแบบเต็มที่แล้วนะครับ”
ผมมองเจ้าภาพพร้อมกับพูดไปด้วย หรืออย่างน้อยก็พยายามมอง เพราะสายตาของผมดันเลื่อนไปมองชายหน้ากากทองโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าของเขาค่อย ๆ บิดเบี้ยว
“…ฮะฮะ”
เสียงหัวเราะแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากปากผมขณะมองหน้าเขา
มันอดไม่ได้จริง ๆ นี่นา
สีหน้าของเขามันตลกมาก แต่ในขณะเดียวกัน ผมไม่ได้หัวเราะแค่เพราะหน้าเขาตลกหรอก ผมแค่ต้องการถ่วงเวลาไปด้วย
ยิ่งผมดูมั่นใจมากเท่าไหร่ ความน่าเชื่อถือยิ่งมากขึ้นเท่านั้น
และแน่นอนว่า เจ้าภาพดูไม่ได้เดือดดาลอีกต่อไป
[งั้นคุณจะบอกว่าเขาคือปัญหาเหรอ? หมายความว่าเขาคือขยะ?]
“…นั่
