บทที่ 367 ไร้ประโยชน์
ณ มุมหนึ่งของเมืองที่ห่างไกล เจียงเส่ากำลังเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์มือถืออย่างหงุดหงิด
ตรงข้ามกับเขา เจียงเอี้ยนจือนั่งเงียบ ๆ เขามองการกระทำของเจียงเส่าด้วยสายตาเย็นชา
เจียงเส่าเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์มือถือ พอดีเห็นสีหน้าแบบนั้นของอีกฝ่าย ยิ่งทำให้โมโหหนัก
เขาลุกขึ้นยืน เดินไปด้านหลังของเจียงเอี้ยนจือยกเท้าขึ้น แล้วเตะอย่างแรง
เสียงดังตุ้บ รถเข็นถูกเตะล้ม เจียงเอี้ยนจือร่วงลงจากรถเข็น ล้มคว่ำลงกับพื้นทันที
เขาดิ้นรนพยายามจะลุกขึ้น ส่วนเจียงเส่าก็ยืนกอดอกอยู่ด้านหลัง พลางชื่นชมท่าทางกระอักกระอ่วนของเขาอย่างไม่รีบร้อน
ในขณะที่เจียงเอี้ยนจือเหงื่อท่วมใบหน้า พยายามยันตัวลุกขึ้น เจียงเส่าก็ค่อย ๆ เหยียบลงบนหลังของเขาอย่างช้า ๆ
เจียงเอี้ยนจือรู้สึกเจ็บแปลบที่หลัง ร่างกายทั้งหมดทรุดฮวบลงกับพื้นอีกครั้ง
เจียงเส่ายิ้มพลางใช้เท้าบดขยี้ไปบนแผ่นหลังของเจียงเอี้ยนจือ เจียงเอี้ยนจือหยุดขยับตัว
เขาชินกับเรื่องแบบนี้แล้ว เจียงเส่าคงจะอารมณ์ไม่ดีแน่ ๆ
เจียงเอี้ยนจือกัดฟันแน่น ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ
เจียงเส่ายิ้มเย็นชา “ก็แค่คนพิการเท่านั้นเอง ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมีคนคิดถึงนายมากมายขนาดนั้น”
ด้วยความที่ยังเด็ก อะไรที่คิดก็เก็บไว้ไม่อยู่
ทุกครั้งที่เขาอารมณ์ไม่ดี ก็จะวิ่งมาทรมานเจียงเอี้ยนจือ
เจียงเส่า “ทำไมไม่ขยับล่ะ?”
เจียงเอี้ยนจือครุ่นคิดนิดหน่อยก็สามารถเดาได้แล้วว่าทำไมเขาถึงไม่มี
