งมีกลอุบายอื่นซ่อนอยู่แน่ ๆ
ในขณะเดียวกัน เธอก็เป็นห่วงความปลอดภัยของเจียงเอี้ยนจือด้วย
ดูจากลักษณะท่าทางของจี๋ซังชิงที่ไม่เกรงกลัวอะไรทั้งสิ้น เธอกลัวว่าเขาจะฆ่าเจียงเอี้ยนจือเพื่อทำลายหลักฐานจริง ๆ
หนิงหนิงฟังจบแล้ว
“คุณพูดมีเหตุผล เราไม่ควรปล่อยให้เจียงเอี้ยนจือเป็นอันตราย”
ไป๋ฮวนชะงักไปชั่วครู่ นี่หมายความว่า จะช่วยเจียงเอี้ยนจืองั้นเหรอ?
หนิงหนิง “ตอนนี้เจียงเอี้ยนจืออยู่ที่ไหน?”
ไป๋ฮวนบอกสถานที่ แต่ก็ยังไม่กล้าเชื่ออยู่ดี
หนิงหนิงพยักหน้า เธอหันไปมองวาเชีย
วาเชียตาเป็นประกาย กระโดดลงจากเก้าอี้
“ให้ฉันไปเถอะ ได้อยู่แล้ว ได้อยู่แล้ว”
หนิงหนิงส่ายหน้า เธอถอดกำไลที่อยู่บนข้อมือออก
ไป๋ฮวนได้แต่มองอย่างตกตะลึง ขณะที่กำไลหลุดจากมือของหนิงหนิง มันกลายร่างเป็นงูขาวตัวหนึ่งที่มีความยาวหนึ่งเมตร
“ไปหาเจียงเอี้ยนจือ อย่าให้เขาตายได้”
งูน้อยแลบลิ้น แล้วเลื้อยออกไปทางหน้าต่างอย่างเงียบกริบ
วาเซียแค่นเสียงฮึในลำคออย่างหนัก
ไป๋ฮวนพูดติดอ่าง “มัน… มันไปหาเจียงเอี้ยนจือแล้วเหรอ?”
หนิงหนิง “ถ้าไม่มีปัญหาอะไร ภายในครึ่งชั่วโมงก็น่าจะหาเจอแล้ว”
หัวใจของไป๋ฮวนเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา
เธอกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้กำลังฝันไป
หนิงหนิง “ขอแค่เจียงเอี้ยนจือไม่ตาย อย่างอื่นค่อยว่ากันทีหลัง”
เธอยืดเส้นยืดสายอย่างเกียจคร้าน ไม่ได้รีบร้อนแต่อย่างใด
ไป๋ฮวนเดินออกมาจากประตูด้วยความงุนงง
เพราะภ
