บทที่ 362 ลูกชายพิการ
ตามหลักแล้ว เมื่อคนดังระดับท็อปอย่างเขาประกาศเลิกวงการ สื่อต่าง ๆ ก็ควรจะแย่งกันสัมภาษณ์ถึงสาเหตุไม่ใช่เหรอ
แต่สื่อพวกนี้กลับเหมือนลืมเจียงเอี้ยนจือไปพร้อมกันหมด ราวกับว่าพวกเขาตกลงกันที่จะเมินเฉยต่อการมีตัวตนของเจียงเอี้ยนจือ
เจียงเอี้ยนจือไม่เหมือนคนที่แค่เลิกทำงานในวงการ แต่เหมือนหายสาบสูญไปเลยมากกว่า
ไป๋ฮวนยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกแปลกประหลาด โดยเฉพาะช่วงไม่กี่วันมานี้ เมื่อเธอมาถึงเมืองที่เจียงเอี้ยนจือเติบโตมา ความรู้สึกสงสัยเหล่านี้ก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น
ดูจากท่าทีของเจ้าของร้าน ไป๋ฮวนรู้ว่าเธอคงไม่สามารถถามอะไรจากเธอได้อีก
เธอตัดสินใจว่าจะไปดูเจียงเอี้ยนจือด้วยตัวเอง และถามเขาด้วยปากของเธอเอง
ถ้าไม่เห็นด้วยตาตัวเองและได้ยินด้วยหูของตัวเอง เธอก็จะไม่เชื่อ
รออีกพักใหญ่ จนเห็นเงาร่างคุ้นเคยปรากฏที่หน้าสถานีตำรวจฝั่งตรงข้าม ไป๋ฮวนจึงออกจากร้านอาหาร
ไป๋ฮวนยืนอยู่ใกล้ ๆ รถ แกล้งทำเป็นยืนรอใครบางคน เจียงเส่าและหยูลี่เดินผ่านข้างตัวเธอไป
หยูลี่เดินไปบ่นเจียงเส่าไป
“ตีคนอื่นก็แล้วไป แต่นายไปตีเกาเปียวได้ยังไง?”
เจียงเส่ากอดอกเดินตามมาด้านหลัง ดูท่าทางค่อนข้างหงุดหงิด
“ก็ตีไปแล้วไง ทำไมเหรอ?”
“พ่อนายกำลังคุยธุรกิจกับพ่อของเกาเปียวอยู่นะ แล้วนายดันไปตีลูกชายเขา นายคิดว่ามันเหมาะสมไหม?”
“เขาคุยธุรกิจเหรอ?”
เจียงเส่าหัวเราะเยาะ ราวกับได้ฟังเรื่องตลกอะไรสักอย่าง
“เขาจะไป
