คุยธุรกิจอะไรได้”
“พอแล้ว อย่ามาแสร้งทำเป็นไม่รู้เลย ติดต่อกับทางนั้นสักหน่อย ธุรกิจอะไรก็คุยกันได้ทั้งนั้น แสร้งทำเป็นดูดี สุดท้ายก็ต้องพึ่งลูกชายพิการคนนั้นไม่ใช่เหรอ”
“เจียงเส่า!” หยูลี่ตวาดเสียงดัง สีหน้าเปลี่ยนเป็นไม่สบอารมณ์ทันที
เธอมองไปรอบ ๆ อย่างกังวล เมื่อเห็นไป๋ฮวน เธอจึงรีบลากเจียงเส่าขึ้นรถทันที
รถเคลื่อนตัวออกไปจากหน้าสถานีตำรวจอย่างรวดเร็ว
ไป๋ฮวนยืนอยู่ที่หน้าสถานีตำรวจ ความหนาวเย็นแล่นไปทั่วร่างกาย
ลูกชายพิการที่ว่า หมายถึงใคร?
เจียงเอี้ยนจือ?
เป็นไปไม่ได้
ไป๋ฮวนพยายามจะปฏิเสธความคิดนี้อย่างไร้สติ
ถ้าไม่ใช่เจียงเอี้ยนจือแล้วจะเป็นใครได้อีก
เจียงเอี้ยนจือ นอกจากเจียงเส่าแล้ว ยังมีพี่น้องคนอื่นอีกเหรอ?
ไป๋ฮวนเดินกลับโรงแรมอย่างเลื่อนลอย
นอนไม่หลับทั้งคืน ไป๋ฮวนคิดได้แล้วว่า ไม่ว่าคำพูดนั้นจะหมายถึงใคร เธอก็ต้องเจอเจียงเอี้ยนจือให้ได้
ที่อยู่ของเจียงเอี้ยนจือเรื่องลึกลับอะไร เพราะเขาเคยเป็นบุคคลสาธารณะมาก่อน เมื่อถามคนหลายคน ทุกคนก็บอกแค่ว่าเขาอาศัยอยู่ในวิลล่าหลังหนึ่งในชานเมือง แต่ไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหนกันแน่
ถ้าไม่ถามก็คงไม่รู้ พอไป๋ฮวนลองถาม ก็สังเกตได้ว่า คนท้องถิ่นที่นี่ไม่ค่อยชอบหน้าเจียงเอี้ยนจือเท่าไหร่
เธอรู้สึกว่า ถ้าเรื่องที่เจ้าของร้านเล่ามาเป็นความจริง ถ้าคนพวกนี้สามารถด่าเจียงเอี้ยนจือบนโลกออนไลน์ได้ พวกเขาคงด่าได้พอ ๆ กับคนที่ด่าหนิงเหนียนเลยทีเดียว
ไป๋ฮวน
