งเอี้ยนจือรักเวทีมากขนาดนั้น เขาต้องกลับมาอีกแน่ ๆ
ในช่วงแรก ไป๋ฮวนยังคงมีความหวังเช่นนั้น ยังคงไปทำงานและออกกำลังกายด้วยการวิ่งตามปกติทุกวัน
นี่เป็นสิ่งที่เหลืออยู่จากเจียงเอี้ยนจือ เป็นนิสัยที่ถูกหล่อหลอมมานานแล้ว ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ความหวังนี้ก็ยิ่งจางหายไป พร้อมกับความสิ้นหวังที่เพิ่มขึ้นทุกวัน
การมาถึงอย่างกะทันหันของหนิงเหนียนยิ่งเป็นการซ้ำเติมไป๋ฮวน
กระแสวิพากษ์วิจารณ์ต่าง ๆ ล้วนชี้ไปที่การจากไปของเจียงเอี้ยนจือว่าเป็นเพราะหนิงเหนียน
ไป๋ฮวนกำลังสิ้นหวัง เธอก็คิดเหมือนคนอื่น ๆ ว่าหนิงเหนียนเป็นคนผลักไสเจียงเอี้ยนจือให้ต้องจากไป เธอเกลียดหนิงเหนียนเป็นพิเศษ
เธอเปลี่ยนความสิ้นหวังในการกลับมาของเจียงเอี้ยนจือให้กลายเป็นความเกลียดชังที่มีต่อหนิงเหนียน
เธอกลายเป็นแฟนคลับสุดโต่งที่เกลียดชังหนิงเหนียน ไม่ว่าหนิงเหนียนจะปรากฏตัวที่ไหน ไป๋ฮวนก็จะต้องโผล่ไปที่นั่น เพื่อทิ้งคำด่าทอและคำสาปเอาไว้
ด้วยเหตุนี้ ไป๋ฮวนจึงใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความเกลียดชังทุกวัน อาศัยความเกลียดที่มีต่อหนิงเหนียนเป็นเครื่องยึดเหนี่ยว
เวลาผ่านไปสองปีอย่างไร้จุดหมาย
เจียงเอี้ยนจือก็ยังไม่ปรากฏตัว
จนกระทั่งรายการพวกเราโตแล้วออกอากาศ ไป๋ฮวนก็ติดตามดูรายการนี้ด้วย
เธอก็เหมือนกับแอนตี้แฟนคนอื่น ๆ ของหนิงเหนียนที่ดูรายการไม่ใช่เพื่อความสนุก แต่เพื่อด่าหนิงเหนียนให้สะใจเท่านั้น
ในตอนที่วิดีโอคอลกับแฟนคลับ เมื่อแ
