งที่จ้องผม ทักษะขี้โกงแบบนี้… ทำไมต้องเป็นของยัยนี่เนี่ย?
ผมโดนกวาดต้อนเข้าสู่หายนะอย่างไม่คาดคิด ไม่สิ ผมจะเสียสติตรงนี้ไม่ได้… ผมต้องเข้มแข็งเข้าไว้ เพราะถ้าปล่อยให้ความตื่นตระหนกเข้าครอบงำละก็ ได้จบเห่ทันทีแน่
ผมต้องรักษาความนิ่งและไม่แสดงอาการใด ๆ ออกมา
เธอก็แค่คาดเดาไปตามสัญชาตญาณ ซึ่งถ้าผมเดินเกมถูกก็จะสามารถสลัดเธอหลุดได้
‘ฉันจะพลิกสถานการณ์นี้ได้ยังไงเนี่ย?’
ผมต้องคิด
คิดสิ…
และในตอนนั้นเอง มันก็เกิดขึ้น
ฮึก…
เสียงสะอื้นอันบอบบางดังสะท้อนไปทั่วห้องบอลรูม
สมาชิกจากกิลด์ทุกคนหันศีรษะขึ้นไปข้างบนพร้อมเพรียงกัน
รวมถึงโซอี้ด้วย
ฮึก… ฮึก…
มันฟังดูเหมือนเป็นของเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เสียงนั้นแผ่วเบา แต่กลับชอนไชเข้าสู่รูหู ฝังรากลึกเข้าไปถึงภายใน
ความหนาวเหน็บแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง ผมพยายามไม่สนใจ—
ปัง!
ประตูห้องบอลรูมปิดกระแทกเสียงดัง
“…..!”
พื้นสั่นสะเทือน หน้าต่างสั่นไหว ทุกอย่างเริ่มสั่นคลอน อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงฉับพลัน
หนาวชะมัด…
[อย่างที่ผมบอกครับ อย่าสนใจเสียงร้องไห้ แค่ตั้งใจเต้นไปก็พอ]
เจ้าภาพและเหล่า NPC ดูเหมือนจะไม่สะทกสะท้านกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย พวกเขายังคงเต้นรำต่อไป
แต่ตัวผมล่ะ?
ผมแทบจะไม่มีสมาธิเลย
ปัง! ปัง!
บานประตูเปิดออก ป
