มรู้สึกเหมือนกำลังออกกำลังกายอยู่ ผมนึกถึงเรี่ยวแรงของตัวเองแล้วรู้สึกอยากจะอาเจียนออกมาซะตรงนั้นเลย
ขืนยังเป็นแบบนี้ต่อไปล่ะก็…
‘ไม่ดิ อย่าไปคิดมาก’
ผมสลัดความคิดเหล่านั้นทิ้ง พยายามเต้นตามจังหวะให้ทันแบบสุดความสามารถ
แต่มันเริ่มยากมากขึ้นเรื่อย ๆ
ฟึ่บ!
โซอี้ดึงตัวผมลงมา และผมก็โค้งลงตามทั้งอย่างนั้น หน้ากากของเราเฉียดกันเพียงนิดเดียว
“…..!”
ผมรู้สึกขนลุกเมื่อเห็นดวงตามรกตของเธอจ้องเขม็งใส่
แววตาแบบนั้น…
ผมเคยเห็นมันมาแล้วกี่ครั้งกันนะ?
เธอกำลังวิเคราะห์ผมอยู่
“ตาคุณ… มันดูคุ้น ๆ นะคะ”
หัวใจของผมเต้นผิดจังหวะ พวกเรายืดตัวขึ้นอีกครั้ง
ฟึ่บ!
ผมยกมือของเราขึ้น; เธอหมุนตัวอยู่เบื้องล่างแล้วกลับมา ผมโอบแขนรอบเอวของเธอไว้
ตอนนี้ตัวพวกเราใกล้ชิดกันยิ่งกว่าเดิม
ดวงตาของเธอก็เช่นกัน
“ใช่… มันคุ้นจริง ๆ นั่นแหละ ฉันรู้จักคุณรึเปล่าคะ?”
“…..”
ผมกะพริบตาอย่างเชื่องช้า
เธอฉลาดสมกับบทบาทตัวละครที่ถูกออกแบบมาจริง ๆ
“มือคุณเหงื่อออกนะคะ ประหม่าเหรอ?”
เปล่า ผมแค่เหนื่อยต่างหาก
“…ฉันทายถูกใช่ไหมคะ?”
ใบหน้าของเธอขยับเข้ามาใกล้ ริมฝีปากกระซิบใส่
ผมรู้สึกได้ว่าริมฝีปากนั้นค่อย ๆ ยกยิ้มขึ้น
“ปล่อยให้สาวสวยรอคำตอบแบบนี้จะดีเหรอคะ?”
‘แย่แล้ว’
ราวกับว่าเธอสามารถคาดการณ์เรื่องราวได้มากขึ้นทุกครั้
