นี้กันอยู่แล้ว’
ผมควรจะทำใจได้ตั้งนานแล้ว
“คุณเป็นใครกันแน่คะ…?”
แต่ทว่า คำถามที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ก็มาเยือน
นัยน์ตาสีมรกตของโซอี้จ้องประสานกับตาของผม
“คุณไม่ใช่พวกเดียวกับเราแน่นอน และฉันก็พอจะมองออกว่าคุณไม่ใช่ความผิดปกติ แต่คุณกลับอัญเชิญมันออกมาได้ตนหนึ่ง จุดประสงค์ของคุณคืออะไรกันแน่คะ?”
เธอเพิ่มแรงบีบที่มือของผม
‘เจ็บ…’
“จะไม่ตอบหน่อยเหรอคะ?”
โซอี้ก้าวไปข้างหน้า และผมก็ก้าวตามไป
ในตอนนี้เราทั้งคู่กลายเป็นหุ่นเชิด ถูกพันธนาการด้วยเสียงดนตรี ถูกบัญชาให้ทำในสิ่งที่ต้องทำ
พวกเราแค่ต้องเคลื่อนไหวไปตามเพลงเพียงเท่านั้น
“คุณคือคนที่ทำให้เกตมันยากขึ้นกะทันหันใช่ไหมคะ?”
คำถามของเธอยังคงพรั่งพรูออกมา
คำถามที่แม้แต่ตัวผมเองก็ตอบไม่ได้
ขอให้เรื่องนี้จบลงเร็ว ๆ ทีเถอะ…
[เร่งจังหวะขึ้นอีกครับ]
“…..?”
ผมหันไปช้า ๆ เห็นโฮสต์กำลังจ้องมองไปทางคนเล่นเปียโน
[ดนตรีของคุณวิเศษมากครับ แต่การเต้นรำมันเริ่มจืดชืดแล้ว เร่งจังหวะขึ้นอีกครับ]
แต— แต๊ง!
และเขาก็เร่งมันจริง ๆ
ความเปลี่ยนแปลงนี้ ทุกคนรู้สึกได้
ท่อนขาขยับเร็วขึ้น จังหวะชีพจรเร่งเร้าขึ้น
เวรแล้วไง…
ด้วยความรุนแรงที่เพิ่มขึ้นกะทันหันนี้ ทำให้ผมตระหนักได้ว่าลมหายใจของตัวเองเริ่มถี่ขึ้นเรื่อย ๆ
มันเริ่มจะให้ควา
