บทที่ 357 นึกถึงบางสิ่งขึ้นมาได้
“ชุนฮวา เป็นชุนฮวาจริง ๆ”
เสียงของเมิ่งซีสั่นเครือ ดังผ่านไมโครโฟนเข้าสู่หูของทุกคนอย่างชัดเจน
“ชุนฮวากลับมาแล้ว!”
มีคนตะโกนขึ้นประโยคหนึ่ง
ภายในงานแทบจะเดือดพล่านทันที
[อ๊าาา นั่นคือชุนฮวา! ต้องเป็นชุนฮวาแน่ ๆ!]
[ชุนฮวาไม่ได้หายไปจริง ๆ ด้วย!]
[พระเจ้า มันช่างน่าอัศจรรย์จริง ๆ!]
ทุกคนต่างรู้สึกตื่นเต้นและดีใจ
หลายคนในที่เกิดเหตุต่างหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายภาพท้องฟ้า มันสวยงามมากจริง ๆ ราวกับเป็นปาฏิหาริย์ที่ลงมาจากสวรรค์ พระเจ้า นี่มันปาฏิหาริย์ชัด ๆ
[ชุนฮวากลับมาแล้ว!]
[ฉันเชื่อมาตลอดว่าชุนฮวาไม่ได้ตาย!]
[คนที่กำลังจะบรรลุธรรมจะหายไปได้ยังไงกัน!]
[นึกถึงคำที่หนิงหนิงพูดเลย วันพุธจะได้พบคนที่อยากเจอ!]
[แฟน ๆ อยากเจอเมิ่งซี และเมิ่งซีก็ได้เจอคนที่เธออยากเจอเช่นกัน]
[ถ้าอย่างนั้น หนิงหนิงพูดถึงใครกันแน่?]
[ไม่สำคัญหรอก ยังไงก็ได้เจอคนที่อยากเจอกันทั้งหมดแล้วนี่!]
…
สายลมอ่อน ๆ พัดผ่านแก้มของทุกคน ราวกับมือที่สัมผัสอย่างอ่อนโยน พวกเขารู้สึกได้ว่า ชุนฮวาอยู่ที่นี่
เมิ่งซีตื่นเต้นจนต้องตะโกนขึ้นฟ้า “คุณได้ยินไหม? เพลงที่ร้องให้คุณฟัง!”
ราวกับเป็นการตอบรับ ลมพัดกิ่งดอกท้อช่อหนึ่ง ตกลงมาเบา ๆ ต่อหน้าเธอ
เมิ่งซียื่นมือออกไป กิ่งดอกท้อก็ร่วงลงบนมือของเธอ
ชุนฮวาได้ยินแล้ว
ชุนฮวาฟื้นขึ้นมาแล้วจริง ๆ
เสียงโห่ร้องที่ดังสนั่นฟ้ายังคงก้องกังวานไม่จางหาย
คอนเส