บทที่ 356 ชุนฮวากลับมาแล้ว
เมิ่งซีขึ้นมาแล้ว
เธอเปลี่ยนจากชุดแสดงที่หรูหรา มาเป็นเสื้อยืดสีขาวและกางเกงขายาวสีดำธรรมดา ๆ ใโดยมีแอคคอร์เดียนอยู่ในอ้อมแขน
เมื่อเธอก้าวขึ้นเวที แฟน ๆ ราวกับมองทะลุผ่านตัวเธอ เห็นภาพเด็กสาวที่เพิ่งเริ่มต้นคนนั้น
เธอก็เป็นเช่นนั้น ดูไร้เดียงสา มีความประหม่าอยู่บ้าง แต่กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ
การก้าวขึ้นเวทีอย่างระมัดระวังเป็นครั้งแรกของเธอ คือภาพลักษณ์ดั้งเดิมที่สุด
เพลงสุดท้าย เมิ่งซีอุทิศให้กับตัวเองในวันแรกที่เริ่มต้น วันที่ยังเต็มเปี่ยมไปด้วยความฝัน
“เพลงนี้ ฉันเคยบอกไว้แล้วว่าจะต้องร้องให้ได้สักวัน”
เมิ่งซีมองดูทะเลไฟด้านล่างเวที รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสงบและโหยหา
“และนี่คือเพลงแต่งเพลงแรกของฉันด้วย”
ทุกคนต่างรู้ว่าเธอกำลังพูดถึงเพลงไหน
“เมื่อก่อนฉันเคยบอกว่าเพลงนี้เขียนถึงเพื่อนคนหนึ่งของฉัน ตอนนี้ถึงฉันไม่บอก พวกคุณก็คงรู้แล้วว่าฉันเขียนถึงใคร ใช่แล้ว นั่นคือชุนฮวา”
เมิ่งซีเล่าเรื่องราวการพบเจอกับชุนฮวาให้ผู้ฟังทุกคนได้รับรู้
แท้จริงแล้ว เบื้องหลังหนังสือที่เต็มไปด้วยตัวอักษรเหล่านั้น ยังมีเรื่องราวเช่นนี้อยู่
เมิ่งซีพูดว่า “ฉันเชื่อมั่นมาตลอดว่าเธอคือนางฟ้า ดูสิ ความรู้สึกของฉันก็ไม่ผิดจริง ๆ”
ดวงตาของเมิ่งซีเริ่มมีน้ำตาคลอ และในที่นั้นก็มีเสียงร้องไห้ดังขึ้นอย่างชัดเจน
ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา หัวข้อสนทนาที่พยายามหลีกเลี่ยง ตอนนี