ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง
ทุกคนในที่นั้นพร้อมใจกันตะโกนตัวเลขครั้งสุดท้าย
เวทีรูปดอกบัวสว่างวาบขึ้น แสงสีทองส่องประกายระยิบระยับ
วาเซียและมอร์ต้าอุทานออกมาพร้อมกันว่า “ว้าว”
หนิงหนิงก็ตกตะลึงเช่นกัน
พลังของเทคโนโลยีสมัยใหม่นั้นน่าทึ่งจริง ๆ
เวทีเหมือนดอกบัวที่กำลังเบ่งบาน หญิงสาวในชุดกระโปรงยาวสีทอง สวมมงกุฎดอกบัวสีทอง ค่อย ๆ ปรากฏตัวขึ้นกลางเวที
ผีเสื้อสีทองบินว่อนอยู่เหนือไหล่ของเธอ ราวกับเทพธิดาที่เกิดจากดอกบัว เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว
เสียงเชียร์ของผู้ชมดังกึกก้องไปทั่วท้องฟ้า
หนิงหนิงรู้สึกว่า หูของเธอกำลังจะหนวกไปแล้ว
แต่เธอชอบบรรยากาศแบบนี้มาก ไม่แปลกใจเลยที่บางคนยอมเดินทางไกลนับหมื่นลี้เพื่อไปดูคอนเสิร์ตของนักร้องที่ตัวเองชื่นชอบ
การฟังคนเดียวกับการฟังพร้อมกับคนจำนวนมาก ให้ความรู้สึกที่แตกต่างกันมาก
วาเซียส่งเสียงดังวุ่นวาย มันจิกหัวและดึงผมหนิงหนิงอย่างตื่นเต้น
“ว้าาาาา! ฉันชอบเพลงนี้!”
ในตอนที่หนิงหนิงคิดว่าผมของเธอคงไม่รอด เสียงดนตรีก็ค่อย ๆ ดังขึ้น เมิ่งซีถือไมโครโฟนพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ
ทุกคนเงียบลงอย่างรู้หน้าที่ แท่งไฟส่องสว่างแกว่งไปมาตามจังหวะเพลง
เสียงเพลงที่เคยได้ยินผ่านหูฟังนับครั้งไม่ถ้วน ในที่สุดก็ได้ดังขึ้นในสถานที่จริง
ขณะที่ฟังไปเรื่อย ๆ ทั้งฮอลล์ก็เริ่มร้องประสานเสียงพร้อมกัน
[ฮือ ๆ อยากจะร้องไห้จัง เพลงพวกนี้ฉันท่องจนขึ้นใจไปหมดแล้ว]
[ตอนที่รู้ว่า
