บทที่ 99 แม้แต่ผีก็ยังทนไม่ได้
เจียงฉือซิงแอบมองขึ้นไปบนชั้นบนเป็นระยะ ๆ
เขาเห็นหนิงหนิงยืนแข็งทื่ออยู่บนชั้นบนอย่างที่ต้องการ
ในใจเขารู้สึกภูมิใจเล็กน้อย
ให้เธอทำเป็นเก่ง ตอนนี้ทำไม่ไหวแล้วสินะ
หนิงเหนียนถามหนิงหนิงที่หยุดชะงักกะทันหัน “เป็นอะไรไป?”
หนินหนิงส่ายหน้า
เธอขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้
บทละครนี้
การแสดงของสองคนด้านล่างยังคงดำเนินต่อไป
เจียงฉือซิง “ข้ากับศิษย์พี่ใหญ่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ความรักของพวกเราเป็นสิ่งที่คนนอกอย่างเจ้าไม่มีวันเข้ามาได้ ดูตัวเองในกระจกเสียบ้าง หน้าตาแบบเจ้ายังกล้าคิดกล้าฝันอีก!”
เจียงเจิน “เรื่องความรักไม่ได้แบ่งว่าใครมาก่อนมาหลัง ไม่ได้ดูที่หน้าตา ศิษย์พี่ชอบข้าต่างหาก ถึงได้มอบดาบไร้รอยให้ข้า”
เจียงฉือซิง “เจ้าพูดอะไรของเจ้า ยัยอัปลักษณ์!”
เพล้ง!
เสียงชามแตกดังสนั่น กังวานชัดเจน
เจียงฉือซิงและเจียงเจินเงยหน้าขึ้นมองโดยอัตโนมัติ
นาน่าปรากฏตัวที่บันไดชั้นสองอย่างเงียบงัน จ้องมองพวกเขา แม้จะอยู่ไกลแค่ไหน เจียงฉือซิงและเจียงเจินก็ยังเห็นดวงตาสีแดงที่อยู่ใต้หน้ากากของเธอ
ดวงตาของเธอฉายแววอาฆาตแค้น
เธอทนไม่ไหวจริง ๆ แล้ว
นาน่าพุ่งตัวข้ามบันไดมาทางพวกเขาด้วยความเร็วราวกับสายฟ้าแลบ
นาน่าหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของพวกเขา ก่อนที่เจียงฉือซิงและเจียงเจินจะทันได้ตั้งตัว
เจียงเจินกรีดร้องพลางถอยหลังไป
[ช่วยด้วย!]
[เมื่อกี้ยังน่ารักอยู่เลย ทำไมผีตนนี้ถึงได้คลุ้มคลั่งขึ
