้นมาทันทีแบบนี้?]
[หนิงหนิงรีบมาช่วยคนหน่อย ผีนั่นเธอเป็นคนเก็บไว้เองนะ!]
หนิงหนิงยืนอยู่บนชั้นสอง เธอไม่ขยับเขยื้อน เพียงแค่มองดูเหตุการณ์
[อย่าไปหวังพึ่งเธอเลย คงเป็นฝีมือเธอนั่นแหละที่สั่งการอยู่]
[ก็แค่แหย่จุดอ่อนเธอต่อหน้าคนอื่น ถ้าเล่นไม่ได้ก็อย่าเล่นจะเอาผีมาจัดการมันเก่งตรงไหน!]
เจียงฉือซิงเห็นหนิงหนิงจึงตะโกนใส่เธอว่า “เธอเป็นคนสั่งให้มันมาใช่ไหม สั่งให้มันกลับไปเดี๋ยวนี้!”
คราวนี้เจียงฉือซิงมีปฏิกิริยาดีกว่าเมื่อวานหน่อย ไม่ถึงกับเป็นลม แค่สีหน้าซีดลงไปนิดหน่อย
นาน่าพูดอย่างหงุดหงิด “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอหรอก แต่ฉันทนไม่ไหวแล้วต่างหาก รู้ไหม?”
เธอเอามือกอดอกสูดหายใจลึก แล้วจู่ ๆ ก็ตะโกนเสียงดัง “พวกคุณรู้ไหมว่าหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาฉันต้องเจอกับอะไรบ้าง!”
เจียงฉือซิงและเจียงเจินถึงกับตกตะลึงเมื่อถูกเธอตะโกนใส่
เจียงเจิน “เอ่อ…ไม่…ไม่รู้ครับ”
นาน่าหัวเราะเย็นชา “งั้นฉันจะบอกพวกคุณ ฟังให้ดี ๆ”
“พวกคุณไม่รู้หรอก ทุกครั้งที่พวกคุณอ่านบทละคร มันเป็นความทรมานสำหรับฉันมาก! ฉันทนไม่ไหวจริง ๆ!”
จู่ ๆ เธอก็หันไปถามเจียงเจิน “นางเอกละครเรื่องนี้ของพวกคุณมีคาแรกเตอร์ยังไง?”
เจียงเจินรู้สึกกังวล พยายามนึกถึงความเห็นที่เคยเห็นในอินเทอร์เน็ตเกี่ยวกับ
‘เจียงจื่อเอี๋ยน’ “เติบโต เป็นตัวของตัวเอง ฉลาด ใจเย็น และ…นางเอกที่แข็งแกร่ง!”
ใช่ นางเอกที่แข็งแกร่ง
ตอนที่เริ่มคัดเลือกนักแสดงสำหรับล
