จินเจินตกน้ำก็ยังไม่ได้เอาเรื่องกับเธอ
แต่หนิงหนิงกลับทำตัวเกาะติดไม่ยอมปล่อย ซึ่งเธอไม่คาดคิดเลยว่าหนิงหนิงจะมองไม่ออกถึงสถานะของตัวเอง
เจียงอันไซ่พิงหัวเตียง โยนหนังสือทิ้งแล้วหาว “เป็นไงบ้าง หลับแล้วหรือยัง?”
หลินจื่ออวิ่น “หลับแล้วค่ะ ไม่มีอะไรแล้ว”
“เจินเจินน่ารักจังเลย ลูกคิดว่าหนิงหนิงเป็นแม่มดแล้วก็กลัวว่าหนิงหนิงจะมาแก้แค้นด้วย”
เจียงอันไซ่ก็หัวเราะออกมา
เขาก็คิดว่าเรื่องที่หนิงหนิงเป็นแม่มดนั้นเป็นเรื่องตลกเหมือนกัน หลินจื่ออวิ่นนึกถึงสิ่งที่รับปากกับเจียงเจินเอาไว้
“ที่เธอผลักเจินเจินตกน้ำตอนนั้น พวกเราไม่ได้ถือสาอะไร เพราะนึกถึงความสัมพันธ์ที่มีมาหลายปี แต่เธอกลับไม่รู้จักพอ ช่างไร้ยางอายจริง ๆ”
เจียงอันไซ่พูดพลางหาว “ง่ายมาก ในเมื่อเธอไม่รู้จักกาลเทศะ ก็ให้เธอได้รับผลกรรมที่สมน้ำสมเนื้อสิ”
มีวิธีการมากมายให้เลือกใช้
เจียงอันไซ่โทรศัพท์ออกไปหนึ่งสาย
ที่วิลล่าหลังใหญ่
เจียงฉือซิงหลับตั้งนานไปแล้วแล้ว
เกิดเรื่องราวมากมายขนาดนี้ เขาคิดว่าตัวเองคงนอนไม่หลับแน่ ๆ แต่พอหัวแตะหมอนก็หลับไปอย่างรวดเร็ว
อีกด้านหนึ่ง
หนิงหนิงและหนิงเหนียนกลับขึ้นไปชั้นบน หนิงเหนียนเปิดประตูห้อง
หนิงหนิงเรียกเขาไว้ “มือของนายไม่เป็นไรใช่ไหม?”
หนิงเหนียนรู้สึกมีความสุขมากในคืนนี้ เป็นคืนที่มีความสุขที่สุดนับตั้งแต่แม่จากไป
เขาส่ายหน้า “ไม่เป็นไร”
หนิงหนิงพยักหน้า “งั้นนายรีบไปนอนเถอะ ไม่ต้องตื่นมาทำ
