บทที่ 87 ปลุกฉันขึ้นมาเพื่อให้จัดการกับผีตายโหงงั้นเหรอ?
หนิงหนิงพูดว่า “เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงตกใจขนาดนั้น สำนักเซียนก็มีผีรับใช้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”
จี๋หยวนชิงสีหน้าเปลี่ยนไปทันที “คุณหนิง คำพูดแบบนี้พูดมั่วไม่ได้นะครับ”
สีหน้าของเขาดูไม่ดีเอาเสียเลย
หนิงหนิง “ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะเก็บเป็นความลับ”
จี๋หยวนชิง “…”
ทำไมถึงต้องทำเหมือนว่าถูกเขาขู่ให้ปิดปากด้วย แบบนี้ก็ยิ่งจะอธิบายอะไรไม่ได้เลย
หนิงหนิงเก็บลูกแก้วคริสตัลกลับเข้าไปในกระเป๋าอีกครั้ง
แล้วหยิบพัดพับที่มีอยู่ก่อนหน้านี้ออกมาจากกระเป๋า
ทุกคน ???
กระเป๋าใบเล็กแค่นั้น ทั้งลูกแก้วคริสตัลทั้งพัดพับมันใส่เข้าไปได้ยังไงกันนะ
จี๋ไหลจ้องมองกระเป๋าด้วยความสงสัย
ทันใดนั้น ดวงตาสีเขียวของงูบนกระเป๋ากะพริบวูบหนึ่ง
จี๋ไหล ! ! !
หนิงหนิงถามนาน่าว่า “รูปที่ต้องแขวนของคุณล่ะ ก่อนหน้านี้ฉันสัญญาว่าจะช่วยแขวนให้นี่”
นาน่าส่งรูปแขวนให้หนิงหนิง หนิงหนิงถือภาพแขวนแล้วเทียบกับผนังสักครู่ จากนั้นก็ส่งภาพให้หนิงเหนียน
“นายตัวสูง ช่วยเอาไปแขวนให้หน่อยนะ”
หนิงเหนียนรับคำ แล้วถือภาพเดินไปที่ริมผนัง
ผนังเรียบเกลี้ยงเพราะโดนลมแรงพัดกระหน่ำ
ตะปูยังคาอยู่บนผนัง หนิงเหนียนเขย่งปลายเท้าพยายามแขวนรูปกลับที่เดิม แต่ก็ยังไม่สามารถแขวนได้ เขาคลำไปที่กรอบรูปแล้วรู้สึกถึงความขรุขระ
ชำเลืองมองหนึ่งที
บนกรอบรูปมีตัวอักษรขนาดเล็กสามตัวที่สลักไว้อย่างจาง ๆ
‘เยว่เยว่มอบ
