”
จี๋หยวนชิงยิ่งมองวาเซียก็ยิ่งชอบมากขึ้น
แมวตัวนี้อยากได้จังเลย
วาเซียสะบัดหน้า
คนพวกนี้!
มองอะไรกัน!
มองอีกทีจะควักลูกตาออกมาให้ดู!
เหล่าบรรดาลูกคนรวยที่แอบมองวาเซียรีบเบือนสายตาหนีอย่างตื่นตระหนก ตอนที่อยู่ชั้นบน พวกเขาจำได้ราง ๆ ว่าวาเซียน่าจะทำอะไรบางอย่างกับพวกเขา
จำไม่ค่อยได้
ช่างมันเถอะ
พวกเขาแอบมองอีกครั้ง
ทำไมถึงมีแมวน่ารักขนาดนี้นะ!
เจียงเจินและเจียงฉือซิงไม่เห็นด้วย
หนิงหนิงพูดว่า “ถ้าไม่เห็นด้วยก็ไม่ต้องอยู่ที่นี่ ไม่อยากอยู่ก็ไม่ต้องอยู่ ไม่ต้องมาทำให้ตัวเองลำบากหรอก”
เธอโบกมือราวกับไล่แมลงวัน “ไปเลย ไปเลย”
หนิงเหนียนกอดอก ริมฝีปากเหยียดยิ้ม เอียงหัวมองอย่างท้าทายไปที่เจียงฉือซิง
เจียงฉือซิงโมโหขึ้นมาทันที “ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ฉันจะอยู่ที่นี่”
เจียงเจินตกใจอย่างมาก “นายเป็นบ้าหรือไง ทำไมถึงจะอยู่ที่นี่อีก”
เจียงฉือซิงหน้าดำคล้ำไม่พูดอะไร ตัดสินใจแน่วแน่ที่จะอยู่
เจียงเจินตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว
“ฉันก็จะอยู่ที่นี่เหมือนกัน”
หนิงหนิงยังสามารถหนีออกมาจากการเวียนว่ายตายเกิดได้เลย ผีผู้หญิงตนนี้คงไม่มีอะไรน่ากลัวหรอก
แขกรับเชิญทุกคนเลือกที่จะอยู่ต่อ
[เย้! ทุกคนอยู่ต่อกันหมดเลย!]
[พวกคุณนี่นะ ไม่สนใจชีวิตของแขกรับเชิญกันเลยหรือไง?]
[พูดแบบนี้ได้ไง ถ้าไม่อยากดูก็ไม่ต้องดูสิ!]
[อยากดูจัง!]
[แต่การอยู่กับผีผู้หญิง จะไม่เป็นอะไรจริง ๆ เหรอ?]
[มีอะไรต้องกังวลล่ะ อยู่มาตั้งหนึ่งอาทิ
