บทที่ 82 ฉันจะสอนคุณเอง
หนิงหนิงไม่ได้พูดอะไร
เธอมองสำรวจจี๋หยวนชิงตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่แสดงความรังเกียจ
พวกสำนักเซียนนี่ไร้ซึ่งคนที่มีความสามารถจริง ๆ เสียแล้ว
เหลือแต่พวกที่ไร้ความสามารถ มีแต่หน้าตา พวกไร้ประโยชน์
แม้แต่ยันต์ฟื้นฟูที่สมบูรณ์ก็ยังวาดไม่ได้ เธอเคยเห็นชื่อของอัจฉริยะมากมายในหนังสือ
สิบปีก่อนสำนักเซียนมีคนเก่ง ๆ มากมายออกมา
พวกเขาฉลาดมาก เจิดจรัสมาก
มีความสามารถที่เหนือธรรมชาติจริง ๆ เป็นบุตรแห่งสวรรค์ตัวจริง
การเผาผลาญพลังหยินด้วยยันต์ฟื้นฟู สำหรับพวกเขาแล้วเป็นเรื่องง่ายดายมาก
แต่ทว่าพวกเขาทั้งหมดกลับเสียชีวิตในวันเดียวกัน
วันนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เธอลองค้นหาข้อมูลทุกอย่างแล้วก็ยังไม่พบการบันทึกที่แน่ชัดเลย
จี๋หยวนชิงรู้สึกหงุดหงิดกับสายตาประหลาด ๆ ของเธอที่มองมา “มองอะไร รู้สึกผิดแล้วสินะ?”
หนิงหนิงพุดเสียงเรียบ ๆ “ที่คุณทำไม่ได้ ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะทำไม่ได้”
จี๋หยวนชิงหัวเราะด้วยความโมโห “งั้นคุณแสดงให้ดูต่อหน้ากล้องได้ไหมว่าคุณทำได้ยังไง?”
ผีเสื้อนรก
ชื่อนี้ช่างไม่เป็นมงคลเอาเสียเลย
ดูแล้วไม่เหมือนจะเป็นอะไรที่ดีสักเท่าไหร่
หนิงหนิงรู้สึกรำคาญใจ “ช่างมันเถอะ”
เธอโบกมือไล่ที่ชายกระโปรงของนาน่า ผีเสื้อพวกนั้นกระพือปีกบินออกไปจากชายกระโปรง นาน่ารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
เมื่อพวกมันบินออกห่างจากนาน่า เปลวไฟบนตัวก็หรี่เล็กลงทันที
พวกมันบินไปมาในอากาศ เปลวไฟ
