บทที่ 83 การเปิดใช้งานวงเวทย์!
หนิงหนิงถือปากกาไว้ในมือพลางพูดว่า “ไม่ใช่คุณเองหรอกเหรอที่อยากเรียน?”
จี๋หยวนชิงยืนนิ่งงัน
ใช่ เขาอยากเรียนจริง ๆ
จี๋หยวนชิงพูดว่า “ผมอยากเรียนกับผู้วิเศษต่างหาก”
หนิงหนิงตอบว่า “ฉันไม่ใช่ผู้วิเศษสักหน่อย”
“…ผมรู้ ผมไม่ได้อยากเรียนกับคุณ ผมอยากเรียนกับผู้วิเศษ”
“งั้นก็เลิกเรียนไปเลย ไม่มีผู้วิเศษหรอก”
“หา?”
“ผีเสื้อนรกนั่นเป็นแค่ของเล่นเล็ก ๆ ที่ฉันทำขึ้นมาเอง”
จี๋หยวนชิงถึงกับอึ้งไปเลยทีเดียว
ของเล่นเล็ก ๆ เหรอ?
เธอเรียกสิ่งนี้ว่าของเล่นเล็ก ๆ ได้ยังไง
เดี๋ยวก่อน
ใครเป็นคนสร้าง?
หนิงหนิงหันไปถามเฉินมู่กับจี๋ไหล “พวกคุณอยากเรียนรู้ไหม?”
เฉินมู่ถามอย่างไม่อยากเชื่อ “พวกเราก็เรียนได้เหรอครับ?”
หนิงหนิงตอบว่า “ใช่สิ ไม่ว่าคุณจะเป็นนักพรต พ่อมดหรือผีดิบ คุณก็เรียนได้ทั้งนั้น”
ส่วนจะเรียนได้หรือไม่ได้ เธอไม่สนใจหรอก
อย่างไรเสียมันก็ไม่ใช่เทคนิคที่มีค่าอะไรมากมายจนต้องเก็บซ่อนไว้
[ฮ่า ๆ ๆ ผีดิบก็เรียนได้ หนิงหนิงเป็นคนที่เข้าใจการเรียนรู้จริง ๆ นะ]
[ฉันมีตาทิพย์ สามารถมองเห็นวิญญาณได้ ฉันเองก็เรียนได้ใช่ไหม?]
[ได้สิ ผีดิบยังทำได้เลย ทำไมคุณจะทำไม่ได้]
[โอ้โห ผีเสื้อนั่นของปลอมเป็นคนทำจริง ๆ เหรอ? เธอเป็นแม่มดจริง ๆ เหรอ?]
[รอให้เธอทำผีเสื้อออกมาให้สำเร็จก่อนค่อยว่ากันเถอะ นี่ยังทำไม่เสร็จเลย จะรีบโม้ไปไหน?]
[ระวังคำพูดของเธอหน่อย]
หนิงหนิงเหลือบมองแล้วเดิน
