ไปทางที่เจียงเจินอยู่ โดยมีวาเซียเดินตามติดไม่ห่าง
เจียงเจินเกร็งร่างกายขึ้นเตรียมพร้อมตั้งรับ “เธอจะทำอะไร?”
หนิงหนิงไม่สนใจเธอ เดินตรงไปข้างหน้า
เดินไปหยุดตรงหน้าเจียงฉือซิงที่กำลังนอนอยู่บนโซฟา
แมวตัวน้อยที่อยู่ข้างเท้าเธอกำลังหันไปมองเจียงเจิน
เจียงเจินถึงกับเห็นสีหน้าดูถูกบนใบหน้าของแมวตัวนั้นด้วยซ้ำ
จี๋เซาสูดหายใจเข้าทางจมูกอย่างเย็นชา
“เธอจะสอนคนอื่นได้ยังไง? อย่าพูดเข้าข้างตัวเองไปหน่อยเลย”
หนิงหนิงยืนอยู่หน้าโซฟา ห่างจากโซฟาเพียงครึ่งเมตรเท่านั้น
เจียงฉือซิงนอนนิ่งเงียบอยู่บนโซฟา หนิงหนิงกะระยะห่างด้วยสายตา
เธอรวบชายกระโปรงยาวเข้าหากันแล้วย่อตัวลง
เฉินมู่และจี๋ไหลรีบเข้ามาดูใกล้ ๆ ทันที
ทุกคนต่างอยากรู้อยากเห็น จึงเข้ามามุงดูกัน
เว่ยฉือสั่งให้คนไปเอาเครื่องมือมา เพื่อถ่ายภาพมือของหนิงหนิงโดยเฉพาะ
หนิงหนิงใช้ปากกาวาดวงกลมบนพื้นที่ว่างหน้าโซฟา
หนิงเหนียนนั่งยอง ๆ ข้างตัวหนิงหนิงพลางจ้องมองอย่างตั้งใจ
วงกลมที่วาดออกมานั้นดูสมบูรณ์แบบมาก ราวกับใช้วงเวียนวาด
หนิงหนิงวาดรูปดาวห้าแฉกลงในวงกลม
จากนั้นก็วาดรูปดาวอีกดวง สุดท้ายวาดพระจันทร์เสี้ยวรูปวงรี
จี๋ไหลยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกคุ้นตา
นี่มันเหมือนกับวงเวทที่อยู่บนตัวผีเสื้อไม่มีผิด
พวกเขารอให้หนิงหนิงวาดต่อ
หนิงหนิงปรบมือเบา ๆ แล้วลุกขึ้นยืน
“วาดเสร็จแล้ว”
คนอื่น ??
กลุ่มคนที่เพิ่งคลายความระแวงสงสัยก็ถึงกับเงียบกริบ
ทำไมยังไม่ทันได้เ
