ยงก็ไม่ใช่เจ้าของวิลล่านะ]
[ที่งานฉลองคืนนี้เสียหาย ก็เป็นเพราะพี่น้องตระกูลเจียงก่อเรื่องเองทั้งนั้น]
[พี่น้องตระกูลเจียงนี่เจออะไรก็ไม่เคยคิดจะถามให้กระจ่างก่อน ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ชอบโยนความผิดใส่หนิงหนิงไว้ก่อน]
[ฉันมีความคิดหนึ่งนะ ถ้าหนิงหนิงไม่ได้เก็บภาพแขวนที่ถูกโยนทิ้งอยู่บนพื้นขึ้นมา คืนนี้อาจจะไม่มีงานฉลองนี้ด้วยซ้ำ]
[ไม่แปลกใจเลยที่ตอนที่ตำรวจให้ความรู้ทางกฎหมาย หนิงหนิงเอาแต่มองไปที่บันได ตอนนั้นผีก็ยืนอยู่บนบันไดใช่ไหม]
[อ๊าาา อย่าพูดต่อเลย น่ากลัวจัง!]
[ฉันไม่รู้ว่าจะมีงานฉลองหรือเปล่า รายการนี้อาจจะหายไปเลยก็ได้]
[…]
[คืนนี้ฉันขนลุกเป็นครั้งแรก]
[พูดถึงที่สุดแล้ว ก็เป็นความผิดของหนิงหนิงนั่นแหละ เธอจะเก็บของทำไม ปล่อยให้พวกเขาทำตัวเองไปสิ]
[มองในแง่นี้ ทีมงานรายการถือว่ารอดตายมาได้หวุดหวิดเลยใช่ไหม]
ถึงเขาจะไม่ได้ออกไปไหน แต่เมิ่งซางที่รออยู่ในครัวหลังก็ขวัญกระเจิงไปแล้ว
จู่ ๆ เขาก็นึกถึงอุณหภูมิที่ผิดปกติในห้องนั่งเล่นตลอดทั้งวันนี้
มันหนาวเกินไปสำหรับอากาศในฤดูใบไม้ผลิ ทั้ง ๆ ที่อากาศนอกวิลล่าอุ่นสบายมาก
แต่พอก้าวเข้ามาในวิลล่า ลมเย็นก็พัดวูบวาบ
วิญญาณที่ถูกผูกติดกับสถานที่แห่งนี้ คอยจ้องมองพวกเขาอยู่ข้างหลังตลอดเวลา
เขาเกือบตายแล้ว
หยดเหงื่อเย็นไหลผ่านหน้าผากของเมิ่งซาง
เว่ยฉือเองก็ตกใจจนเหงื่อเย็นไหลทั่วตัวเช่นกัน
ทีมงานรายการรู้อยู่แล้วว่า วิลล่าหลังนี้เคยมีคนต
