ตัวคุณเองคงไม่เป็นไร แต่คนที่อยู่ที่นี่ ถึงไม่ตายก็คงได้รับบาดเจ็บกันไม่มากก็น้อย ครั้งนี้ต้องขอบคุณคุณหนิงจริง ๆ นะครับ ว่าไหม?”
เขาโจมตีอีกฝ่ายอย่างกะทันหัน
จี๋หยวนชิงกัดฟันในใจ
คำพูดของเฉินมู่นั้นเต็มไปด้วยกับดัก
“ใช่ครับ ต้องขอบคุณคุณหนิงจริง ๆ” เขาพูดอย่างไม่เต็มใจ ได้แต่ยิ้มแหย ๆ
จี๋ไหลเลิกคิ้วขึ้น เขากล้าหาญเหมือนลูกวัวที่ไม่กลัวเสือ และพูดอย่างไม่เกรงใจ “คุณชายจี๋ ทำไมคุณถึงยิ้มฝืดเฝื่อนแบบนั้นล่ะครับ รู้สึกคับแค้นใจงั้นเหรอ ผมยังพูดไม่จบนะ คุณไม่ใช่แค่มาจับผีเท่านั้นแต่คุณยังจะมาจับคนด้วย”
“พวกคุณที่สำนักเซียนมักจะไม่ใส่ใจเรื่องภูตผีอยู่แล้ว เรื่องภูตผีก็ช่างเถอะ แต่เรื่องคนล่ะ คุณไม่มีหลักฐานอะไรเลยสักอย่าง ใครให้สิทธิ์คุณพาคุณหนิงกลับไป ใครให้สิทธิ์คุณสอบสวนคุณหนิงแล้วใครให้สิทธิ์คุณตัดสินความผิดคุณหนิง? แค่เพราะคำพูดเลื่อนลอยที่เต็มไปด้วยอคติของคนอื่นเท่านั้นเองเหรอ?”
คำพูดนั้น เหมือนบูมเมอแรงที่พุ่งเข้าใส่ตัวจี๋หยวนชิง
จี๋หยวนชิงถึงกับพูดไม่ออก เขาไม่มีเหตุผลจริง ๆ ไม่สามารถโต้แย้งอะไรได้
จี๋ไหลอัดอั้นความโกรธนี้มาสักพักใหญ่แล้ว
“คุณชายจี๋ คุณต้องจำไว้ว่าเบื้องบนให้อำนาจสำนักเซียนจัดการกับวิญญาณ แต่ไม่ได้ให้อำนาจพวกคุณจัดการกับคน”
จี๋หยวนชิงตอบว่า “ผมจำได้แน่นอน ไม่ต้องมาบอก”
จี๋ไหลกล่าวว่า “คุณอยู่เหนือกฎหมายอย่างโจ่งแจ้ง เพิกเฉยต่อกฎหมายและข้อบังคับ พยายามก้าวข้ามรัฐ
