หนาวเหน็บที่เกาะกินกระดูกนั้นค่อยๆ ถูกขับไล่ออกไป ร่างกายค่อยๆ อบอุ่นขึ้น
ผลลัพธ์เห็นได้ชัดทันที
เฉินมู่ลูบจมูกตัวเอง ใบหูแดงขึ้นมา เขาก็แค่คิดเล่น ๆ เท่านั้นแต่กลับถูกหนิงหนิงจับความคิดได้เลยรู้สึกอายเล็กน้อย
บางครั้งเธอก็ช่างสังเกตเกินไปหน่อย
นาน่ามองดูผีเสื้อที่บินกลับมาเกาะที่ชายกระโปรงของเธออีกครั้ง จึงรู้สึกดีใจ
หนิงหนิงเรียกวาเซีย “พอได้แล้ววาเซีย ออกไปกันเถอะ”
วาเซียก็เล่นสนุกพอแล้วเช่นกัน จึงหยุดทรมานจี๋หยวนชิงและคนอื่น ๆ แล้วเดินตามหนิงหนิงไป
วาเซียหยุดร้องแล้ว อาการปวดหัวของจี๋หยวนชิงก็หายไป
เขากำลังนวดศีรษะพลางลุกขึ้นนั่ง
อ้าวแปลกจัง ทำไมหัวของเขาถึงปวดขนาดนี้ เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่
ในตอนนั้นเอง เขาได้ยินเสียงผู้หญิงที่เรียบเฉยดังขึ้น “หลีกทางหน่อย”
เขาเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นหนิงหนิงยืนอยู่ตรงหน้าเขา
เขาตะโกนลั่น “ผี! รีบหนีเร็ว!” แล้วถอยหลังไป
กลุ่มคนก็รีบถอยห่างออกไปอย่างรวดเร็ว
เจียงเจินตอนนี้ผมยุ่งเหยิงไปหมดแล้ว เธอเห็นใบหน้าซีดขาวของหนิงหนิงภายใต้แสงไฟแต่กลับมีความงามที่ชวนให้ใจสั่นระรัว
หนิงหนิงนี่ตายไปแล้วจริง ๆ เหรอ?
หัวใจของเธอเต้นรัวแรงอย่างรุนแรง
หนิงหนิงเดินผ่านทางเล็ก ๆ ที่แยกออกมาจากฝูงชน หนิงเหนียนเดินตามเธอไปติด ๆ
ถัดมาคือเว่ยฉือแล้วตามด้วยจี๋ไหลและเฉินมู่
“เฮ้ พวกคุณจะทำอะไรน่ะ?” จี๋หยวนชิงถาม
“คุณชายจี๋ ที่แห่งนี้อยู่ไม่ได้นาน พวกเราขอตัวออกไปก่อนนะ”
