เฉินมู่บอก
จี๋หยวนชิงชี้ไปที่หนิงหนิง “ออกไป? แต่ว่า เธอ…”
ยังพูดไม่ทันจบเขาก็เห็นวิญญาณที่แต่งตัวด้วยชุดนอนลายหมีเดินตามหลังกลุ่มคนไป
จี๋หยวนชิง…
ไม่นานคนอื่น ๆ ก็เห็นผีผู้หญิงคนนั้นเช่นกัน
หนิงหนิงเปิดประตูออกอย่างง่ายดาย ทุกคนเดินออกจากห้องไปโดยไม่สนใจคนอื่น ทิ้งให้คนในห้องยืนงงงันกันอยู่
ทุกคนหันไปมองที่จี๋หยวนชิงพร้อมกัน “ไม่ใช่ว่าหนิงหนิงต้องตายแน่ ๆ หรอกเหรอ?”
“แล้วเรื่องของนาน่าคนนี้มันยังไงกัน?”
จี๋หยวนชิง ??
เขาแกล้งทำเป็นครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ไม่น่าเชื่อว่าจะปล่อยให้หนิงหนิงออกมาแบบนี้ ดูเหมือนว่าผีตนนี้วิชายังตื้น คงเป็นผีใหม่แน่ ๆ”
ทุกคน ??
แล้วคนที่เมื่อกี้วิ่งหนีอย่างหัวซุกหัวซุนนั่นเป็นใครกัน
บรรดาลูกคนรวยเหล่านี้ เริ่มมีความสงสัยในความสามารถของสำนักเซียนเป็นครั้งแรก
จี๋หยวนชิงลุกขึ้นยืนพูดอย่างไม่เป็นธรรมชาติว่า “ที่แห่งนี้ไม่ควรอยู่นาน พวกเรารีบออกไปกันเถอะ”
เมื่อเขาเตือนแบบนั้น ทุกคนต่างพากันลุกขึ้นไม่สนใจแล้วว่าหนิงหนิงรอดชีวิตมาได้อย่างไร ตอนนี้เรื่องสำคัญคือต้องรีบออกไปก่อน!
ไม่นานทุกคนก็ออกไปกันหมด และกลับมารวมตัวกันที่ห้องนั่งเล่น
หนิงหนิงและพวกพ้องได้นั่งลงในห้องนั่งเล่นก่อนแล้ว ตอนนี้ก็เกือบจะห้าทุ่มแล้ว
เจียงเจินนั่งลงบนโซฟา เธอขยับถอยไปข้าง ๆ เพื่อเว้นที่ว่าง แล้วตบเบา ๆ เป็นสัญญาณเชิญจี๋เซาให้มานั่งข้าง ๆ
แต่จี๋เซากลับมองเธอด้วยหางตาแล้วยิ้มเยาะ
