ยาะออกมา
“นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินคนพูดแบบนี้เลย”
“แล้วไม่ใช่เหรอ คุณยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าทำไมนาน่าถึงหายตัวไป แล้วคุณฉลาดตรงไหน”
จี๋หยวนชิงถาม “แล้วคุณรู้หรือไง”
หนิงหนิงพยักหน้า
จี๋หยวนชิงหัวเราะลั่นขึ้นมาทันที “แสดงว่าคุณรู้เรื่องใช่ไหม? ยังจะบอกว่าไม่เกี่ยวกับคุณอีก ตัวคุณเองนั่นแหละที่เผลอเปิดเผยความจริงออกมาตลอด”
เขาไม่ใช่คนของสำนักเซียนหรอกเหรอ
ทำไมถึงได้โง่ขนาดนี้
หนิงหนิงแขวะ “คุณช่างโง่จริง ๆ”
จี๋หยวนชิงมองดูหนิงหนิงด้วยสายตาเย็นชา “คุณหนิง ผมสุภาพกับคุณมากเกินไปหรือเปล่า ถึงทำให้คุณคิดว่าผมเป็นคนที่เข้าด้วยง่าย ๆ?”
เขาหันกลับมา
“ผมเป็นคนอารมณ์ดีก็จริง แต่ผมขอเตือนคุณว่าอย่ามาท้าทายขีดจำกัดของผม ไม่อย่างนั้นถ้าทำให้ผมโมโหขึ้นมา ผมจะทำให้คุณเจอดีแน่”
จี๋หยวนชิงหันกลับมา ส่งสัญญาณให้หนิงหนิงตามไป
จี๋ไหลร้อนใจ แต่เฉินมู่ส่ายหน้าให้เขา
หนิงหนิงยืนนิ่งอยู่กับที่
จี๋เซาเร่งเธอ “นี่ ทำไมเธอไม่ไป คิดจะหนีงั้นเหรอ?”
หนิงหนิงก็ยังคงไม่ขยับตัว
จี๋หยวนชิงหยุดเดิน มองมาที่เธอแล้วขู่ว่า “จะไปหรือไม่ไป?”
หนิงหนิงรู้สึกรำคาญจึงถามเขาอีกครั้ง “คุณไม่เห็นอะไรเลยจริง ๆ เหรอ พวกคุณสำนักเซียนไม่ได้เก่งกว่าหน่วยสืบสวนพิเศษหรอกเหรอ หน่วยสืบสวนพิเศษยังสังเกตเห็นแล้ว แต่ทำไมคุณกลับไม่เห็น?”
จี๋หยวนชิงมองเฉินมู่ เฉินมู่ยิ้มให้เขา
เขามองดูหนิงหนิงอย่างละเอียด แล้วหันไปมองนาน่า
นอกจากผีเสื้อประหล
