าดตัวนั้น ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ
“ผีเสื้อตัวนี้มีปัญหาเหรอ?”
หนิงหนิงตอบ “ไม่มี”
จี๋หยวนชิงเริ่มโมโห “รีบไปได้แล้ว ผมไม่มีความอดทนจะมานั่งเล่นทายปริศนากับพวกคุณหรอกนะ”
ในที่สุดหนิงหนิงก็เข้าใจความหมายของคำพูดที่ว่า ‘ไม่อาจสั่งสอนคนโง่ได้’
“ดีเลย ความอดทนของฉันก็หมดลงแล้วเหมือนกัน”
เธอเดินไปนั่งที่โซฟา วาเซียกระโดดขึ้นมานอนบนตักของเธอ
หนิงหนิงลูบวาเซียพลางเงยหน้าขึ้น เธอมองจี๋หยวนชิงที่กำลังอยู่ในอารมณ์ที่พร้อมจะระเบิด แล้วมองไปที่นาน่าที่อยู่ข้าง ๆ เขา ก่อนจะพูดอย่างไม่สุภาพว่า “ฉันจะพูดตรง ๆ นะ วันนี้คุณพาฉันไปไม่ได้หรอก และคุณก็พาเธอไปไม่ได้ด้วย”
จี๋หยวนชิงอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็หัวเราะออกมา “ในที่สุดคุณก็เลิกแกล้งทำแล้วสินะ”
“เอาแส้ม้วนมังกรของนายมาให้ฉัน” เขาพูดพลางยื่นมือออกมา
ลูกศิษย์ที่ยืนอยู่ด้านหลังรีบหยิบแส้ออกมาจากกระเป๋าแล้วส่งให้เขาทันที
แส้เส้นนั้นมีความยาวถึงสามเมตร มีสีน้ำตาลแดงทั้งเส้น
เฉินมู่ก้าวออกมา “คุณคิดจะทำอะไร การก่อเรื่องทะเลาะวิวาทเป็นเรื่องผิดกฎหมายนะ”
จี๋หยวนชิงพูดอย่างยโส “ผมไม่ได้ทำเป็นการส่วนตัวซะหน่อย ผมทำต่อหน้าตำรวจอย่างพวกคุณไม่ใช่เหรอ? วันนี้ทั้งคนทั้งผีผมจะเอาไปให้หมด”
เขาเหวี่ยงแส้ไปมา ปลายแส้พลิ้วไหวราวกับหางที่มีชีวิต สั่นไหวไม่หยุด
ผู้ชมต่างตื่นเต้นกันใหญ่
[!!!]
[ในที่สุดก็จะเอาจริงแล้วเหรอ?]
[ของปลอมสมควรโดนแล้ว คุณชายจี๋ใจดีด้วยเธอก็เลยลำพองใจ
