าเธอเป็นวิญญาณที่ผูกติดกับสถานที่แล้วมันจะเป็นจริง ๆ เหรอ?”
นาน่ายืนตัวตรง มองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังในห้องนั่งเล่น ตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่มสามนาที
หนิงหนิงมองตามไปที่นาฬิกาแล้วถามนาน่าว่า “ถึงเวลาแล้วเหรอ?”
ทุกคนจึงได้พบว่า นาน่ากำลังสั่นไปทั้งตัว
ความหวาดกลัวที่เห็นได้ชัดเจนด้วยตาเปล่า
เป็นครั้งแรกที่ทุกคนเห็นผีแสดงอารมณ์หวาดกลัวออกมาอย่างชัดเจนขนาดนี้ จนลืมที่จะพูดไปชั่วขณะ
และในตอนนั้นเอง พวกเขาได้เห็นกับตาว่านาน่าที่อยู่ตรงหน้า จู่ ๆ ก็หายวับไป
ทิ้งไว้เพียงชุดกระโปรงยาวสีดำที่มีลวดลายซับซ้อนอยู่ที่เดิม หน้ากากผีเสื้อร่วงหล่นลงบนกระโปรง ทับทิมสีแดงรูปผีเสื้อกระจายเกลื่อนกลาดไปทั่วพื้น
