ิงตอบ “ร้ายแรงมาก ถ้าปล่อยไว้อีกสักพัก อาจจะ…”
เจียงเจินรู้สึกอ่อนแรงไปทั้งตัว จี๋เซารีบเข้าไปประคองเธอไว้
เจียงเจินมองด้วยสายตาไม่อยากเชื่อไปที่หนิงหนิง “เธอนี่ช่างใจร้ายจริง ๆ เธอต้องการให้เจียงฉือซิงตายจริง ๆ สินะ ถ้าได้ไม่ได้ก็จะทำลายเลยใช่ไหม?”
หนิงหนิง ??
ผู้ชมต่างก็ตกใจกับความใจร้ายของหนิงหนิง
[พระเจ้า…]
[ทำไมถึงมีคนที่ใจร้ายแบบนี้อยู่บนโลกได้…]
[ของปลอมสมควรตายจริง ๆ]
[เธอไปเรียนรู้วิธีการร้ายกาจพวกนี้มาจากที่ไหนกัน ไม่ใช่ว่าหลังจากถูกไล่ออกจากตระกูลเจียงแล้วสิ้นหนทาง เลยหลงผิดไปใช่ไหม?]
[หลงผิดบ้าบออะไร ฉันว่าเธอตั้งใจไปเรียนมาเพื่อแก้แค้นบ้านตระกูลเจียงโดยเฉพาะแน่ ๆ น้องซิงซิงผู้บริสุทธิ์ของฉัน]
[นี่ยังไม่รีบจับอีกเหรอ?]
[คนแบบนี้ไม่ประหารชีวิตแล้วจะเก็บไว้ทำอะไร?]
[คุณชายจี้รีบมอบความยุติธรรมสิ คนแบบนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว!]
[เจินเจินอันตราย!]
[อ๊าาา รีบพาตัวไปเร็ว!]
หนิงหนิงพูดเสียงเรียบ “เข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ได้อยากให้เจียงฉือซิงตาย เพราะฉันไม่สนหรอกว่าเขาจะตายหรือจะรอด”
น้ำเสียงของเธอเย็นชาจนแทบจะหยดน้ำได้ ดวงตาที่ไร้ความสนใจทอดมองไปที่เจียงฉือซิงที่นอนหลับตาอยู่บนโซฟา ต่อให้เจียงฉือซิงจะตายตรงหน้าเธอในตอนนี้เธอก็ไม่สนใจ
หนิงเหนียนเห็นแววตาแบบนั้น ก็ชะงักไปเล็กน้อย
ในมุมมืดของหัวใจ ความยินดีที่ไม่อาจหักห้ามได้ผุดขึ้นมา
วาเซียราวกับสัมผัสได้ถึงบางอย่าง จึงเอียงหัวมองดูหนิง
