วกเราแทน!”
หนิงหนิงเข้าใจแล้ว “เธอจะให้จี๋หยวนชิงมาจับฉันเหรอ?”
จี๋เซาแค่นเสียงเย็นชา “พี่ชายฉันไปไกลแล้ว จะจับเธอจำเป็นต้องให้เขามาด้วยเหรอ? รอดูเอาละกัน”
เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา
เธอรู้จักคนในสำนักเซียนตั้งเยอะ
หนิงหนิง “ไม่ พี่ชายของคุณไม่ได้ไปไหน เขากำลังจะเข้ามาแล้ว”
จี๋เซา ???
“นี่เธอกำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไรอยู่ เธอเป็นหมอดูหรือว่าพี่ชายฉันเป็นหมอดูกันแน่? เธอติดการสร้างภาพลักษณ์แล้วสินะ คราวนี้อยากจะสร้างภาพว่าเป็นหมอดูด้วยงั้นเหรอ?”
“ไม่รู้ไปเรียนวิชาตื้น ๆ แบบนี้มาจากที่ไหน แล้วยังคิดว่าตัวเองเป็นผู้เชี่ยวชาญด้วย พอเจอพี่ชายของฉันเข้าไปก็โดนกดดันจนไม่กล้าพูดอะไรสักคำไม่ใช่เหรอ ให้ทำอะไรก็ทำ หึ!”
จี๋เซากลอกตาอย่างเหยียดหยัน เธอโบกมือให้กับเพื่อน ๆ ที่ชูนิ้วโป้งให้เธอ
“ไม่ต้องชมกันขนาดนั้นหรอก”
เธอแค่ใจดี ชอบด่าคนที่ไม่รู้จักอายเพื่อให้ทุกคนได้สบายใจขึ้น
เจียงเจินตื่นเต้นจนหน้าแดงไปหมด ยังไงก็ต้องเป็นเซาเซาที่ด่าเก่ง เธอน่ะพูดไม่ทันมักจะโดนหนิงหนิงย้อนกลับตลอด
หนิงเหนียนกำมือแน่น
หนิงหนิงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ “อย่าใจร้อน นายเป็นบุคคลสาธารณะ มันจะส่งผลไม่ดี”
หนิงเหนียนถอยกลับมาอย่างว่าง่าย ด้วยท่าทางน้อยใจ
ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะ หนิงหนิงมองไปที่ทางเข้าอย่างเงียบ ๆ
มีคนเดินเลี้ยวเข้ามาจากทางเข้า
จี๋หยวนชิงที่จากไปนานแล้ว ปรากฏตัวขึ้นที่ทางเข้าอีกครั้ง
