จินก้มหน้าลงและร้องไห้สะอึกสะอื้น
จี๋เซาเริ่มร้อนใจขึ้นมา “จี๋หยวนชิง! อย่ามัวพูดเรื่องไร้สาระอยู่เลย รีบเอาผีออกไปจากที่นี่ได้แล้ว ทำไมต้องมัวเสียเวลาด้วย”
เมื่อมีจี๋หยวนชิงอยู่ พวกเขาก็ไม่กลัวอีกต่อไป
“รู้แล้ว ๆ อย่าเร่งสิ อย่าเร่ง”
จี๋หยวนชิงหยิบเชือกยาวประมาณสองเมตรออกมาจากตัว เชือกเส้นนั้นถักจากเปลือกต้นหลิว ตรงกลางเป็นสีขาวส่วนปลายทั้งสองด้านถูกย้อมด้วยชาดจนเป็นสีแดง
มันคือเชือกนำวิญญาณ ใช้สำหรับมัดวิญญาณให้ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้
จี๋หยวนชิงเล่นกับเชือกนำวิญญาณไปพลางพูดอย่างเนิบนาบว่า “ผมไม่รู้ว่าคุณหนิงไปหาผีผู้หญิงตนนี้มาจากที่ไหน แต่ในความคิดของผม คุณไม่ควรลากมนุษย์ผู้บริสุทธิ์เข้ามาพัวพันกับเรื่องแค้นส่วนตัวของคุณ และผีก็ไม่ใช่เครื่องมือแก้แค้นของคุณด้วย”
“ไม่ว่าผมจะใช่คนจากหน่วยสืบสวนพิเศษหรือไม่ ผมก็ไม่อาจนิ่งดูดายได้ การปกป้องความปลอดภัยของประชาชนคือความรับผิดชอบของสำนักเซียน วันนี้ผมต้องพาเธอไปด้วย”
จี๋หยวนชิงพูดอย่างเด็ดขาดจนได้รับเสียงปรบมือชื่นชมจากทุกคน
[คุณชายจี๋พูดได้ดีมาก!]
[มีแค่สำนักเซียนนี่แหละที่พึ่งพาได้จริง ๆ!]
[แล้วของปลอมล่ะ ผีโดนจับไปแล้ว แต่เธอไม่โดนอะไรเลยเหรอ?]
[ช่วยไม่ได้ สำนักเซียนจับได้แต่ผี แต่จับคนไม่ได้นี่!]
[งั้นก็ให้หน่วยสืบสวนพิเศษจับเธอสิ]
[เร็วเข้า แจ้งตำรวจสิ ให้หน่วยสืบสวนพิเศษมาจับของปลอมไปขังคุก]
[ไม่ต้องห่วง ฉันแจ้งความไว้แล้ว ตอนนี้
