น่าจะมาถึงแล้วล่ะ]
[พวกแจ้งความจริงหรือนี่? ทำได้ดีมาก!]
[ไม่ติดคุกสักสามสี่ปีคงไม่พอระบายความโกรธของฉันหรอก!]
[ของปลอมไปเรียนวิชานอกรีตมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ ถ้าปล่อยออกมาต้องไปทำร้ายคนอื่นอีกแน่ ๆ ยิงทิ้งซะเลยดีกว่า]
[ใช่! ของปลอมคนนี้ วันนี้เพราะความอิจฉาถึงกล้าจับผีมาทำลายงานฉลองของเจินเจิน คราวหน้าก็คงกล้าฆ่าคนแล้วล่ะ แถมยังเคยมีประวัติมาก่อนด้วย น่ากลัวจริง ๆ!]
[พวกคุณนี่น่ากลัวจัง…]
[ใครกันที่บอกพวกคุณว่าหนิงหนิงอิจฉาเจียงเจิน แล้วใครบอกว่าผีนั่นเป็นหนิงหนิงเป็นคนจับมา ทำไมพวกคุณพูดอะไรโดยไม่มีหลักฐานแบบนี้!]
หนิงหนิงมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและกระตือรือร้นเหล่านั้น แล้วยิ้มเบา ๆ “งั้นคุณก็พาเธอไปสิ”
[บ้าเอ๊ย ใช้ผีผู้หญิงเสร็จแล้วก็โยนทิ้งเลยเหรอ โหดจังเลย]
[อย่างน้อยเธอก็เคยช่วยแสดงละครให้คุณ ไม่ลังเลบ้างเลยเหรอ?]
[จู่ ๆ ก็รู้สึกสงสารผีสาวตนนี้ขึ้นมาแฮะ]
จี๋หยวนชิงรู้สึกลิงโลดในใจ ผีสาวตนนี้จะเป็นของเขาแล้ว
เขาสะบัดเชือกนำวิญญาณออกไป และคล้องร่างของนาน่าได้อย่างง่ายดาย
นาน่าไม่ได้ขัดขืน เพียงแค่จ้องมองจี๋หยวนชิงเขม็งด้วยดวงตาคู่นั้น
จี๋หยวนชิงประสานมือคำนับผู้คนรอบข้าง “ทุกท่าน ภารกิจของผมเสร็จสิ้นแล้ว ผมขอตัวพาผีไปก่อน”
ท่าทางช่างสง่างามราวกับยอดฝีมือในยุทธภพ เสียงปรบมือดังก้องขึ้นในห้องรับแขก
จี๋เซาตบมือพร้อมโห่ร้องว่า “เก่งมากเลย!”
ข้อความแสดงความคิดเห็นในหน้าจอเต็
