บทที่ 65 เรียนวิชาควบคุมผีมาจากที่ไหน?
ลมแรงพัดกระโชกขึ้นกลางห้องนั่งเล่น ผลไม้ อาหาร และไพ่ที่กำลังเล่นค้างอยู่บนโต๊ะถูกพัดกระเด็นตกลงพื้น สภาพในห้องเละเทะไปหมด
ของประดับที่ติดอยู่บนผนัง รวมไปถึงโปสเตอร์ของเจียงเจินถูกลมพัดจนเกิดเสียงดังและฉีกขาดเป็นชิ้น ๆ
ภาพวาดดอกทานตะวันบนผนังร่วงลงพื้นดังโครม กระจกแตกละเอียด
ผู้คนถูกลมพัดจนโซเซไปมา ไม่สามารถวิ่งหนีได้ ทำได้เพียงหมอบลงกับพื้น
ท่ามกลางความวุ่นวาย มีเพียงหนิงหนิงและหนิงเหนียนเท่านั้นที่ไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนโซฟาไม่ขยับเขยื้อน หนิงเหนียนไม่รู้สึกถึงลมใด ๆ เลย ราวกับว่ามีโล่ป้องกันที่มองไม่เห็นล้อมรอบเขาและหนิงหนิงอยู่
ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว เหตุผลที่หนิงหนิงไม่ยอมให้เขานั่งฝั่งนั้น ที่แท้ก็มีคนนั่งอยู่แล้ว ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่ามีผีนั่งอยู่แล้ว
โซฟาตัวใหญ่มาก หนิงเหนียนนั่งอยู่ตรงกลาง
เขาขยับเข้าไปใกล้หนิงหนิงมากขึ้น
หนิงหนิงกอดอกมองดูภาพอันน่าสมเพชตรงหน้าด้วยสีหน้าเย็นชา
เธอยื่นมือออกไปคว้าตัวเว่ยฉือที่กำลังหมอบอยู่ขึ้นมาอย่างง่ายดาย ดึงเขาเข้ามาในเขตปลอดภัยแล้วจึงกอดอกดูเหตุการณ์ต่อไป
เว่ยฉือพิงตัวอยู่ที่ขอบโซฟา เขาหอบหายใจไม่หยุด เมื่อครู่ลมพัดจนเขาแทบหายใจไม่ออก
พอจะจินตนาการได้ว่าคนที่ยังอยู่ท่ามกลางลมตอนนี้คงทรมานมาก
ลมแรงพัดต่อเนื่องอยู่สองนาที แล้วค่อย ๆ สงบลง
ทุกอย่างที่คนตระกูลเจียงเตรียมไว้ถูกทำลายไปในสายลม
