บทที่ 62 หนิงเหนียนบาดเจ็บ
จี๋เสี่ยวเสี่ยวนั่งอยู่ที่มุมห้อง มองซ้ายมองขวาเธอรู้สึกลำบากใจอย่างมาก
ยกมือขึ้นครึ่งทาง แล้วก็วางลงอีก
ในใจกำลังขอโทษหนิงหนิงอย่างบ้าคลั่ง
ขอโทษจริง ๆ นะ
พวกคนเหล่านี้ เธอไม่กล้าที่จะไปหาเรื่องด้วยจริง ๆ ถ้ามองอย่างไรก็ตาม พวกเขานัดกันไว้แล้วตั้งใจกีดกันหนิงหนิงโดยเฉพาะ
ผู้ชมก็มองออก พากันเยาะเย้ยสมน้ำหน้าว่าหนิงหนิง
แต่ก็มีผู้ชมบางส่วนรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก
[ไม่ใช่แล้วนะ เชิญคนมาร่วมงานปาร์ตี้แต่พอมาถึงกลับกีดกันเธอ เป็นพวกโรคจิตหรือไง?]
[ใช่เลย แล้วคนที่เชียร์คนแบบนี้คิดได้ยังไงกัน นี่มันการรังแกกันเป็นกลุ่มชัด ๆ เลยนะ?]
[ช่างเถอะ ใครใช้ให้ของปลอมอยากมาร่วมงานเองล่ะ]
[อ้าว แสดงว่าคำเชิญของเจียงเจินเป็นของปลอมงั้นเหรอ?]
[ที่เจินเจินเชิญของปลอมมาก็แค่เชิญไปตามมารยาทเท่านั้น ที่โดนเมินก็สมควรแล้ว ใครใช้ให้เคยผลักเจินเจินล่ะ]
[เลิกทะเลาะกันเถอะ มีใครบอกได้ไหมว่าพี่สาวคนที่อยู่ด้านหลังนั่นเป็นใคร ชุดของเธอสวยมากเลย! โอ้พระเจ้า ฉันจะบ้าตายแล้ว!]
[???]
[คุณกำลังพูดถึงอะไรกันแน่ ทำไมฉันฟังแล้วไม่เข้าใจ?]
หนิงหนิงมองไปยังตำแหน่งที่เคยแขวนภาพผีเสื้ออยู่ ตอนนี้มันถูกเปลี่ยนเป็นภาพวาดดอกทานตะวันบนผนังแทน
ดูเหมือนว่าเธอจะลืมเอาภาพผีเสื้อลงมา
นาน่ากวาดตามองผู้คนตรงหน้า ในดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ร่างกายของเธอเริ่มแผ่รังสีสีดำออกมาอีกครั้ง ปีกผีเสื้อที่ขอบกระโปร
