งลุกไหม้รุนแรงขึ้น
“พวกเขากำลังรังแกคุณ นี่มันเป็นการกลั่นแกล้ง”
“นาน่า”
เสียงของหนิงหนิงไม่ดังเท่าไหร่ แต่กลุ่มคนที่ดูเหมือนกำลังเล่นอยู่นั้นแท้จริงแล้วต่างก็จับจ้องไปที่เธอทั้งหมด
พวกเขาได้ยินกันทั้งหมดแล้ว
เจียงฉือซิงเงยหน้าขึ้น มองเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์พลางถาม “แมวของเธอเปลี่ยนชื่อแล้วเหรอ?”
“ไม่ใช่แมว เธอคือเพื่อนร่วมทางของฉัน”
นาน่าหายใจเข้าลึก ๆ แววตาดุดันค่อย ๆ จางหายไป
หนิงหนิงมองไปรอบ ๆ แล้วเห็นมุมหนึ่งที่ไม่มีใครนั่ง พอดีกับที่ตรงนั้นยังมีโต๊ะกาแฟเล็ก ๆ ตั้งอยู่
เธอเดินไปที่นั่น แล้วนั่งลงบนโซฟาด้านหนึ่ง
เธอชี้ไปยังอีกด้านหนึ่ง “นาน่า มานั่งตรงนี้”
วาเซียกระโดดขึ้นไปบนกลางโซฟาแล้วนอนลง นาน่านั่งลงโซฟาก็ยุบตัวลงไปด้วย
หนิงหนิงมองเธอแล้วพูดว่า “นี่มันงานเลี้ยงนะ คุณจะอยู่อย่างนี้เหรอ คนอื่นมองไม่เห็นคุณนะ?”
นาน่าส่ายหน้ามือทั้งสองประสานกันแน่น
คนอื่น ๆ มองไม่เห็นนาน่า ทำให้หนิงหนิงดูเหมือนกับกำลังพูดอยู่กับอากาศ
เจียงฉือซิงขมวดคิ้ว “เธอกำลังทำอะไรของเธอ?”
หนิงหนิงหันไปมอง “เปล่านี่ ก็เธอไม่ใช่เหรอที่เป็นคนชวนพวกเรามา?”
จี๋เซามองไปที่วาเซียแล้วหัวเราะเยาะ “เธอดูรักแมวของเธอมากจริง ๆ นะ เลี้ยงมันเหมือนลูกเลย ไปไหนมาไหนก็ต้องพาไปด้วยใช่ไหม”
วาเซียเงยหน้าขึ้นมาจ้องจี๋เซาทันที ดวงตาสีเขียวดูเหมือนจะเรืองแสง
จี๋เซารู้สึกขนลุกซู่ รีบหลบสายตาทันที
“ฉันถามเพื่อนมาแล้ว คุณชื่อจี๋เซาใ
