ช่ไหม คุณไม่ได้เป็นคนดังอะไร ไม่มีการประดิษฐ์ที่ยิ่งใหญ่ ไม่มีผลงานที่เป็นประโยชน์ต่อประเทศ ในหนังสือก็ไม่มีบันทึกเกี่ยวกับคุณ คุณก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ฉันคิดว่าการที่ฉันจำคุณไม่ได้ มันก็เป็นเรื่องปกตินะ”
จี๋เซา “…”
“เรื่องนี้มันผ่านไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”
“ทำไมต้องพูดถึงมันด้วย?”
หนิงหนิงมองดูคนอื่น ๆ อีกครั้ง
“พวกคุณก็เหมือนกับจี๋เซา พวกคุณทุกคนก็เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น”
หนิงหนิงมองไปที่โต๊ะกลาง แล้วเลือกหยิบน้ำผลไม้สีชมพูมาแก้วหนึ่ง
เธอยกขึ้นมาจิบดู
เป็นน้ำสตรอเบอร์รี่ รสชาติดีทีเดียว
นาน่าจ้องมองภาพวาดดอกทานตะวันบนผนังอย่างไม่วางตา หนิงหนิงกำลังจะถามนาน่าว่าต้องการไหม
ตอนนั้นเอง จากทางระเบียงก็มีคนเดินเข้ามาอีกสองคน
เป็นหนิงเหนียนและฉีอัน
มือซ้ายของหนิงเหนียนพันผ้าพันแผลอยู่ ส่วนฉีอันเดินตามหลังมาในมือถือถุงใหญ่น้อยที่มีผักและขนมขบเคี้ยว
หนิงหนิงนั่งอยู่ตรงมุมโซฟาติดด้านนอก หนิงเหนียนกับฉีอันยังไม่ทันเข้าไปในห้องรับแขกก็เห็นหนิงหนิงกำลังถือแก้วน้ำสตรอเบอร์รีอยู่
พอได้ลองจิบเธอก็หรี่ตาลงเล็กน้อย หางตาเชิดขึ้น พร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้า
สีหน้าแบบนี้หนิงเหนียนคุ้นเคยดี ทุกครั้งที่หนิงหนิงกินของอร่อยที่เขาทำให้ เธอก็จะแสดงสีหน้าแบบนี้เสมอ
และนี่ก็เป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้ง ที่จะได้เห็นสีหน้าที่มีชีวิตชีวาบนใบหน้าของหนิงหนิง
แต่ตอนนี้ เธอกลับดื่มเครื่องดื่มที่ใครสักคนทำให้ แล้วแสด
