งสีหน้าแบบเดียวกับที่เคยแสดงต่อหน้าเขา หนิงเหนียนพลันรู้สึกน้อยใจขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
หนิงหนิงเห็นหนิงเหนียนแล้ว เงยหน้ามองเขาที่กำลังเดินตรงมาหาเธอ
หนิงเหนียนยืนอยู่ตรงหน้าเธอ แล้วก้มหน้าลงมา
“เธอกินข้าวหรือยัง?”
หนิงหนิงมองแขนที่พันผ้าพันแผลของเขาแล้วส่ายหน้า “งั้นไปกันเถอะ ขึ้นไปข้างบน เดี๋ยวฉันทำให้กิน”
หนิงหนิงรีบส่ายหน้าทันที พร้อมชี้ไปที่แขนของเขา
“ไม่ต้องหรอก ฉันกินตรงนี้ก็ได้”
หนิงเหนียนจ้องเธอเขม็ง “งานเลี้ยงนี้จำเป็นต้องอยู่ด้วยเหรอ?”
หนิงหนิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า เจียงฉือซิงหัวเราะเยาะออกมาอย่างไม่ปิดบัง
หนิงหนิงมองไปที่เจียงฉือซิงอย่างงุนงง
ตั้งแต่หนิงเหนียนเดินเข้ามา คนอื่น ๆ ก็หยุดการสนทนาลง
หนิงเหนียนกำมือขวาแน่นหลับตาลงชั่วครู่ ไม่พูดอะไร แล้วเดินจากไป
ฉีอันถอนหายใจเบา ๆ พยักหน้าให้หนิงหนิงแล้วเดินตามหนิงเหนียนขึ้นไปชั้นบน หนิงหนิงจิบน้ำสตรอเบอร์รี่อีกครั้ง
ดูเหมือนว่าเธอจะไร้หัวใจ จนแฟนคลับของหนิงเหนียนแทบจะโมโหตาย
หมอบอกให้หนิงเหนียนพักผ่อนให้เต็มที่ แต่เขากลับออกไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตทันทีเพราะยังเป็นห่วงกลัวว่าหนิงหนิงจะไม่มีอะไรกินที่บ้าน
ส่วนหนิงหนิงน่ะเหรอ พอน้องชายบาดเจ็บใช้งานไม่ได้ ก็โยนทิ้งไปเลย
อย่างน้อยก็น่าจะถามไถ่อาการบ้างสิ!
[เป็นผู้หญิงที่แย่จริง ๆ!]
นาน่าถามอย่างระมัดระวัง “เขาโกรธหรือเปล่า?”
หนิงหนิงพยักหน้า “ใช่”
นาน่า…
เธอทำท่าไม่แยแสอะไรแ
