ึมพัมในใจ ในขณะที่ยิ้มให้ตั้งใจจะเตือนหนิงหนิงเรื่องที่แขนของหนิงเหนียนบาดเจ็บ “เขาอยู่ในห้อง อารมณ์ไม่ค่อยดีเพราะแขนบาดเจ็บ ยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลย”
หนิงหนิงพยักหน้า “รู้แล้วล่ะ แล้วเจอกัน”
ฉีอัน…
น่าโมโหชะมัด
ฉีอันหมุนตัวเดินจากไปทันที หนิงหนิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วส่งข้อความหาหนิงเหนียน
[หนิงหนิง : รบกวนไปที่ห้องฉัน แล้วช่วยเอารูปแขวนลายผีเสื้อบนโต๊ะลงมาให้หน่อย]
หนิงเหนียนโยนโทรศัพท์ทิ้ง พิงตัวอยู่บนเตียงทำเป็นไม่เห็นข้อความ
แต่ทนได้แค่สองนาทีเท่านั้นเขาก็ลุกขึ้นนั่งลงจากเตียง แล้วเดินออกจากห้อง
ประตูห้องของหนิงหนิงแง้มอยู่ แค่ผลักเบา ๆ ก็เปิดออกแล้ว
นี่เป็นครั้งแรกที่หนิงเหนียนเข้ามาในห้องของหนิงหนิง เขาเปิดไฟ
