บทที่ 60 กำลังชวนพวกเราสองคนเหรอ?
ผีตนนั้นดูจะลังเลอยู่บ้าง แต่หนิงหนิงก็อดทนรออย่างใจเย็น พอดีกับที่หนิงเหนียนยังไม่กลับมา
เธอลองนับดูบนภาพมีผีเสื้อทั้งหมดสิบสามตัว
“เฮ้ ลงมาสิ”
หนิงหนิงก้มหน้ามองลงไปข้างล่าง เจียงฉือซิงกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่ ใบหน้าหันมาทางเธอท่าทางดูไม่ค่อยมีความอดทน
เธอเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้สนใจอะไร
“ฉันบอกให้เธอลงมา เธอไม่ได้ยินหรือไง?” เจียงฉือซิงลุกพรวดขึ้นยืน เก้าอี้ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด
หนิงหนิงเพิ่งเข้าใจสถานการณ์ “คุณกำลังพูดกับฉันเหรอ?”
เจียงฉือซิงเริ่มหงุดหงิด “เธอแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องใช่ไหม? นอกจากเธอแล้วใครจะยืนอยู่ตรงนั้นอีก?”
“ก็มีนะ”
“มีอะไรกัน ฉันสั่งให้เธอรีบลงมาเดี๋ยวนี้!”
เขาเพิ่มระดับเสียงให้ดังขึ้น อารมณ์ก็พลอยแปรปรวนมากขึ้นเรื่อย ๆ
เจียงเจินดึงเจียงฉือซิงให้นั่งลง “ฉือซิงใจเย็น ๆ หน่อย!”
หนิงหนิงยังคงไม่ขยับเขยื้อน จ้องเจียงฉือซิงแล้วพูดว่า “นี่เจียงฉือซิง คุณเป็นโรคอะไรรึเปล่า?”
“เธอว่าอะไรนะ?” เจียงฉือซิงลุกขึ้นยืนอีกครั้ง การเคลื่อนไหวรุนแรงจนทำเก้าอี้ล้ม ดวงตาที่จ้องมองหนิงหนิงเหมือนจะพ่นไฟออกมา
หนิงหนิงจ้องมองเขาอย่างพินิจพิเคราะห์ “ยิ่งดูก็ยิ่งเหมือนเข้าไปใหญ่ ฉันเคยอ่านเจอในหนังสือมีโรคหนึ่งที่คนไข้มักจะโมโหง่าย ตื่นเต้นเกินเหตุ มีแนวโน้มก้าวร้าวเรียกว่าโรคอารมณ์สองขั้ว อาการเหมือนกับที่คุณเป็นมากเลย แนะนำให้ไปหาหมอดูนะ”
“บ้า
