ตื่นเต้น
หนิงหนิงปล่อยมือเธอออก
“แบบนี้ก็พอแล้วล่ะ ถ้าต้องทำอาหารข้อมือก็จะมีเลือดไหลและเจ็บอยู่ตลอด ยกกระทะก็คงไม่ไหว”
หนิงหนิงนั่งลงบนเตียง เงยหน้ามองเธอ “คุณชื่ออะไรเหรอ?”
ผีตนนั้นก้มหน้าลง ไม่ตอบคำถามเป็นเวลานาน
หนิงหนิงสังเกตเห็นว่า ดูเหมือนเธอจะชอบก้มหน้าเป็นพิเศษ ตั้งแต่เจอกันครั้งแรกก็ก้มหน้าตลอด แม้แต่ตอนเงยหน้ามองคนก็ยังใช้ผมปิดบังใบหน้า เผยให้เห็นแค่ดวงตาข้างเดียว
“ถ้าคุณไม่บอก ฉันก็จะตั้งชื่อให้เอง การไม่มีชื่อมันลำบากนะ”
เธอพยักหน้า
หนิงหนิงครุ่นคิดไปมา
“เรียกคุณว่านาน่าดีกว่า”
ผีตัวนั้น ??
หนิงหนิงยอมรับว่าตัวเองไม่เก่งเรื่องตั้งชื่อเลย
นาน่าพยักหน้า
หนิงหนิงพูดว่า “งั้นนาน่า ไปทำความสะอาดตัวเองแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ”
นาน่าส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก เสื้อผ้าสวย ๆ แบบนี้ ให้ฉันใส่ก็สิ้นเปลืองเปล่า ๆ”
เสียงของเธอยังคงแหบแห้งและฟังไม่ไพเราะ
หนิงหนิงพูดว่า “เสื้อผ้าก็มีไว้ให้ใส่ไม่ใช่หรือไง?”
นาน่ายังคงลังเลอยู่ “แต่ว่า…”
หนิงหนิงนึกบางอย่างขึ้นมาได้ “เดี๋ยวก่อน ฉันสงสัยมาตลอดเลย คุณไม่สามารถสัมผัสมนุษย์ได้ใช่ไหม”
นาน่าพยักหน้า
ผีสามารถเข้าสิงร่าง เข้าฝัน พวกเขามีหลายวิธีที่จะทำร้ายมนุษย์ได้
แต่วิญญาณที่อยู่ข้าง ๆ เธอ มีสภาพคล้ายกับเจียงชูเหมย
เธอทำอะไรมนุษย์ไม่ได้ แตะต้องไม่ได้ สัมผัสไม่ได้ ถึงแม้จะโกรธอย่างมากก็ทำได้แค่รบกวนอากาศ ทำให้อากาศเย็นลงเท่านั้น
แม้แต่การรบกวนหลอกค
