ตนนั้นค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นดวงตาข้างหนึ่ง เธอมองดูมอร์ต้ากับหนิงหนิงแล้วก็ก้มหน้าลงทันที
หนิงหนิงพูดว่า “ช่วยหน่อยนะมอร์ต้า ช่วยแต่งตัวให้เธอหน่อย”
“ไปร่วมงานปาร์ตี้ต้องแต่งตัวให้สวย ๆ หน่อย”
มอร์ต้ามองสำรวจผีตนนั้น ทำให้ผีตนนั้นรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย
มอร์ต้าพยักหน้า “เข้าใจแล้วค่ะ”
เธอหิ้วกระเป๋าเดินทางออกมา เปิดออกแล้วเลือกดูอยู่สักพัก
หนิงหนิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ขอเป็นผีเสื้อนะ”
มอร์ต้าครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วเลือกชุดกระโปรงยาวสีดำออกมาจากข้างใน
มอร์ต้าถือชุดกระโปรงยาวขึ้นมา ลองวัดกับร่างของผีตนนั้น
ชุดกระโปรงยาวสไตล์วินเทจที่มีระบายลูกไม้สามชั้นอันซับซ้อน ที่แขนเสื้อประดับด้วยผีเสื้อ ทำจากทับทิมสีแดงดูราวกับกำลังจะบินออกไป
หนิงหนิงพูดว่า “ไม่เลวเลย สวยดีนะ”
ผีตนนั้นโบกมือปฏิเสธพลางถอยหลัง
รอยแผลลึกที่ข้อมือยังคงมีเลือดซึมไหลออกมา
บางคนหลังจากตายไปแล้วกลายเป็นวิญญาณ จะต้องวนเวียนประสบกับช่วงเวลาก่อนตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ไม่ว่าจะเป็นความสิ้นหวัง หรือความเจ็บปวด
ต้องเผชิญมันอยู่อย่างนั้นไม่จบสิ้น
จนเริ่มชินกับความสิ้นหวัง และชินกับความเจ็บปวด ทีละนิด มีละนิด
หนิงหนิงยื่นมือออกไป คว้าข้อมือของผีตนนั้นไว้
ผีตนนั้นตัวแข็งค้าง
“คุณสามารถแตะต้อง…”
จู่ ๆ หางตาก็เหลือบไปเห็นวาเซีย เธอจึงหยุดพูด
เลือดที่ข้อมือหยุดไหลแล้ว
“อะไรกัน…”
ไม่เจ็บแล้ว เธอไม่รู้สึกเจ็บแล้ว!
ผีตนนั้นกำข้อมือไว้ด้วยความ
