ดท้ายเป้าหมายก็แค่อยากจะลงมาเท่านั้นแหละ”
เขาตั้งใจยั่วโมโหอีกฝ่ายอีกครั้ง
เจียงเจินเริ่มทนไม่ไหว “โอ๊ย พอเถอะ เดี๋ยวเธอลงมา นายก็ทำเป็นมองไม่เห็นซะ อย่าไปยุ่งกับเธออีกเลย”
หนิงหนิงถาม “คิดดีแล้วใช่ไหม โอกาสมีแค่ครั้งเดียวนะ”
ผีตนนั้นค่อย ๆ พยักหน้า เธอชี้ไปที่ภาพแขวนในมือของหนิงหนิง
“ช่วยเอาภาพนี้กลับไปแขวนให้ฉันได้ไหม”
“ได้สิ ไปกันเถอะ ไปร่วมงานเลี้ยงด้วยกัน แล้วเดี๋ยวจะช่วยคุณเอาไปแขวนคืนให้”
ผีตนนั้นจับชายเสื้อไว้ด้วยท่าทางประหม่า
มองผ่านเสื้อผ้าที่ชุ่มไปด้วยเลือด เห็นลายหมีน้อยอยู่บนเสื้อแบบเลือนราง
เธอสวมชุดนอนอยู่
“ตามฉันมา”
เธอเดินผ่านบันได ตั้งใจจะพาผีตนนั้นกลับห้อง
เจียงเจินเห็นว่าเธอยังไม่ลงมา จึงถามว่า “ทำไมไม่ลงมาล่ะ”
หนิงหนิงตอบว่า “ขอเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน แล้วจะลงไปเดี๋ยวนี้”
เจียงฉือซิง “พรืดดด!”
เขาหัวเราะออกมาเสียงดังอย่างกลั้นไม่อยู่ คนอื่น ๆ ก็หัวเราะฮ่า ๆ ตามไปด้วย
แค่เชิญเธอมาให้มันจบ ๆ ไป ยังจะต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าอีก คิดว่าตัวเองเป็นใหญ่เป็นโตอะไรนักหนา
ข้อความคอมเมนต์ล้วนแต่เป็นเสียงหัวเราะ เยาะเย้ยหนิงหนิง
หนิงหนิงทำเป็นไม่ได้ยินเสียงเยาะเย้ยจากชั้นล่าง เธอพาผีตนนั้นกลับเข้าห้อง
หลังจากปิดประตูห้อง วาเซียก็วิ่งไปที่หน้ากล้องแล้วตบกล้องเบา ๆ
พอมันวิ่งออกไป ในห้องก็ไม่เห็นใครอีก
ณ ใจกลางห้องในตอนนี้
มีมอร์ต้ายืนอยู่ข้าง ๆ หนิงหนิง
ผีตนนั้นยืนอยู่ตรงหน้าพวกเธอ
ผี
