บทที่ 57 หาพี่เลี้ยงให้หนิงเหนียนกันเถอะ
ฉีอันไม่อยากให้หนิงเหนียนเข้าไปยุ่งเกี่ยว แต่หนิงเหนียนก็ชัดเจนว่าไม่ได้คิดแบบนั้น
เขาปิดบังเรื่องที่ตัวเองบาดเจ็บ ก็เพราะอยากกลับไปใช่ไหม?
แต่ถึงเขาจะกลับไป คนอื่นก็ไม่ได้ยินดีต้อนรับเขาหรอก แล้วจะกลับไปทำไมกัน?
หนิงเหนียนขาดความรักจริง ๆ ขาดจนถึงขั้นที่ต้องพึ่งยาอย่างสิ้นหวัง
เขารู้สึกว่าหนิงเหนียนช่างไม่รู้จักคุณค่าของตัวเองเลย
แต่หนิงเหนียนกลับทำท่าเต็มใจ และยอมทำงานหนักโดยไม่บ่นสักคำ
ฉีอันสงสัยว่าเขาโดนคาถาสะกดจิตหรือเปล่า
ไม่ได้ เขาต้องถ่วงเวลาไว้ก่อน
เขาจะไม่ยอมให้หนิงเหนียนเข้าไปยุ่งเกี่ยวเด็ดขาด
ถ้าฉีอันคิดแบบนี้ คนอื่นก็ต้องคิดแบบเดียวกันอย่างแน่นอน
ยกตัวอย่างเช่นพวกแฟนคลับ
พวกเขาหัวรุนแรงกว่าฉีอันมากเลย
ข่าวที่หนิงเหนียนบาดเจ็บมีอยู่ทั่วอินเตอร์เน็ต หนิงหนิงจะไม่รู้ได้ยังไง?
เธอไม่คิดจะสนใจเลยเหรอ?
ถ้าเธอถามสักคำ พวกเขาก็คงไม่โกรธขนาดนี้
หนิงเหนียนดีกับเธอขนาดไหน พวกเขาก็เห็นกันอยู่
ความใส่ใจที่เธอมีต่อหนิงเหนียน ยังน้อยกว่าที่เธอสนใจเสียงรบกวนจากชั้นล่างเสียอีก
พวกเหล่าแฟนคลับมองออกแล้วว่า เธอเห็นหนิงเหนียนเป็นแค่เครื่องมือเท่านั้น
หนิงหนิงเป็นคนประเภทที่กินในชาม มองในหม้อ*[1]แบบนี้นี่เอง
[แกล้งทำไปได้ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าหนิงหนิงจะไม่รู้?]
[หนิงเหนียนตื่นได้แล้ว นี่คุณโดนล้างสมองหรือเปล่า?]
[ฉันขอสาบาน ถ้าวันนี้หนิงหนิงถามสักคำ ฉั