ป็นพิเศษ
เว่ยฉือรู้สึกว่าหนิงหนิงดูเหมือนแวมไพร์ในภาพยนตร์ที่ไม่เคยเจอแสงอาทิตย์
เมิ่งซางถึงกับตาพร่าไปชั่วขณะเมื่อเห็นรูปลักษณ์ภายนอกของเธอ
สวยกว่าเมื่อก่อนมากจริง ๆ
ทันใดนั้นหนิงหนิงก็ลืมตาขึ้น จ้องตรงไปที่เมิ่งซาง
เมิ่งซางสะดุ้งตกใจกับดวงตาของเธอ มันดำสนิทราวกับหลุมลึกไร้ก้นดูเหมือนจะดูดกลืนคนเข้าไปได้
ขณะที่เขากำลังรู้สึกขนลุกในใจ หนิงหนิงก็ก้าวเดินเข้ามาสองก้าวหยิบภาพผีเสื้อที่ถูกโยนทิ้งไว้บนพื้นแล้วหมุนตัวเดินจากไป
เมิ่งซางถอนหายใจอย่างโล่งอกโดยไม่รู้สาเหตุ
ตอนนี้ตัวเขากำลังกลัวอะไรกันแน่นะ?
หนิงหนิงตกอับจนต้องกลายเป็นพวกเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านแล้วจะมาทำอะไรเขาได้อีกล่ะ?
เขาหันหลังแล้วกลับมาเร่ง “มา พวกเราต้องรีบทำให้เร็วขึ้น พยายามจัดเตรียมทุกอย่างให้เสร็จก่อนที่คุณหนูจะกลับมา”
ผ่านไปสักพัก เขาก็เห็นหนิงหนิงออกมาอีกครั้ง เธออยู่ที่ชั้นสอง
คราวนี้ไม่ได้ถือลูกแก้วคริสตัลแต่ถือโทรศัพท์มือถือ ดูเหมือนกำลังคุยโทรศัพท์กับใครสักคนแล้วก็เดินกลับเข้าไปในไม่กี่นาที
เมิ่งซางไม่ได้สนใจ
ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา มีคนมาเคาะประตูที่หน้าวิลล่าหลังใหญ่
