[ฉากจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่ช้า คุณมีเวลา 30 นาที โปรดเตรียมตัวให้พร้อม!]
เมื่อจ้องมองการแจ้งเตือนที่ลอยอยู่ตรงหน้า ผมก็ได้แต่รู้สึกสับสน
‘ฉาก? ทำไมจู่ ๆ ฉันถึงมาอยู่ในฉากได้ล่ะ? เกิดอะไรขึ้นเนี่ย??’
สิ่งสุดท้ายที่ผมจำได้คือตัวเองยืนอยู่หน้าภาพวาด ถัดจากนั้นหัวสมองก็ว่างเปล่า ไม่สิ เดี๋ยวนะ…
ทันใดนั้น ผมนึกขึ้นมาได้ถึงภาพของใบหน้าเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ และฝ่ามือที่ยื่นออกมาหาตัวเอง
ผมรีบลุกขึ้นนั่งอย่างร้อนรน พลางมองไปรอบ ๆ ตัว
หรือว่าเธอจะเป็น…?
“หืม?”
น้ำเสียงราบเรียบหลุดออกมาจากริมฝีปาก
ไม่ไกลจากตรงที่ผมนั่งอยู่ มีคฤหาสน์หลังหนึ่งตั้งตระหง่าน สีของมันซีดจางตัดกับท้องฟ้าสีครามอ่อน กำแพงสีขาวของมันสะท้อนประกายภายใต้แสงแดดยามเที่ยง รอบ ๆ ตัวผมเต็มไปด้วยพรรณไม้เขียวชอุ่มไหวเอนอย่างอ่อนโยน ใบหญ้าผิวสากโลมเล็มฝ่ามือและท่อนขาในขณะที่ผมนั่งพักอยู่ท่ามกลางพวกมัน
สถานที่แห่งนี้…
ดูคุ้นตาอย่างน่าประหลาด
“มันคือที่เดียวกับในภาพวาดใช่ไหมเนี่ย?”
ผมจำทางเดินเส้นเล็กที่อยู่ในภาพวาดนั้นได้ จำได้แม้กระทั่งจุดที่เด็กสาวตัวน้อยเคยโพสต์ท่าอยู่ด้วยซ้ำ
แสดงว่า…?
‘ฉันอยู่ในโลกของภาพวาด?’
นี่มัน…
ผมค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนและปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า พยายามรวบรวมสติของตัวเองอย่างเต็มที่ สถานการณ์มันไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิ
