บทที่ 52 ทารุณกรรมงั้นเหรอ?
[หนิงหนิง : นายจะกลับมาเมื่อไหร่?]
[หนิงเหนียน : อีกครึ่งชั่วโมงเลิกแล้วเดี๋ยวจะไปซื้อของทำกับข้าว น่าจะประมาณหนึ่งชั่วโมง]
[หนิงหนิง : (กระต่ายน้อยพยักหน้า.gif)]
หนิงเหนียนยิ้มเมื่อเห็นสติกเกอร์รูปกระต่าย รูปโปรไฟล์ของหนิงหนิงก็เป็นรูปการ์ตูนกระต่ายสีขาวเหมือนกัน
ฉีอันโน้มตัวเข้ามาใกล้อีกครั้ง “ดูมีความสุขจังเลยนะ?”
หนิงเหนียนผลักเขาออกไป
ฉีอันแค่นเสียงหึในลำคอแล้วเดินจากไป
นายคงจะมีความสุขดีสินะ ฉันจะไปสั่งอาหารเดลิเวอรี่มากินละ
เขาดูห้องไลฟ์ของหนิงหนิงมาตลอดทั้งช่วงเช้า จนแทบจะหิวตาย
วันนี้หนิงหนิงไม่ได้นอนเลยด้วยซ้ำ
จริง ๆ แล้วหนิงหนิงไม่จำเป็นต้องนอนหลับ เว้นแต่เธอจะใช้พลังงานจนหมดถึงจะต้องนอน
ที่เธอเลือกนอนตอนกลางวันก็เพราะแค่รู้สึกรำคาญแสงแดดเท่านั้น
แต่ตอนนี้มีมื้อเที่ยงให้กิน มีความคาดหวัง แม้แต่แสงแดดที่น่ารำคาญเธอก็ทนได้
หนิงหนิงแทบไม่เคยมีความคาดหวังอะไรเลย
โดยปกติแล้ว เธอมักจะเป็นฝ่ายที่คอยมอบความคาดหวังให้กับคนอื่นมากกว่า
ยูริหวังว่าเธอจะแก้แค้นแทนเขา หวังว่าเธอจะอยู่เคียงข้างเขาตลอดไป
ผู้คนที่สิ้นหวังยอมมอบวิญญาณของตัวเอง เพื่อหวังให้เธอช่วยทำให้ความปรารถนาของพวกเขาเป็นจริง
นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนอื่นมอบความหวังให้เธอ ความรู้สึกแบบนี้มันช่างแปลกใหม่
หนิงหนิงยังไม่ค่อยชินเท่าไหร่ แต่เธอรู้สึกว่ามันก็ไม่เลวเลย
ใกล้ถึงเวลาที่หนิงเหนียนจะกลับมา
