แล้ว หนิงหนิงจึงออกไปรอที่บันได
หนิงเหนียนกลับมาแล้ว ในมือถือถุงพลาสติกหลายใบที่มีผักอยู่ข้างใน เขายังซื้ออาหารเย็นมาอีกด้วย
“นายกลับมาแล้ว” เสียงของเด็กสาวใสกังวานไพเราะ
หนิงเหนียนที่กำลังก้มหน้าดูโทรศัพท์มือถืออยู่ก็เงยหน้าขึ้นทันที
หนิงหนิงยืนเงียบ ๆ อยู่ที่บันได จ้องมองตรงมาที่เขา
ดวงตาคู่นั้นที่เหมือนดอกท้อ ค่อย ๆ ซ้อนทับกับความทรงจำของอีกคนหนึ่ง
หนิงเหนียนพยักหน้า “กลับมาแล้ว”
หนิงหนิงมองถุงในมือของเขาอย่างสงสัย
หนิงเหนียนพูดว่า “รอสักครู่นะ ฉันจะไปทำอาหารให้”
หนิงหนิงพยักหน้า “ได้เลย”
เธอไปนั่งรอที่โซฟา
หนิงเหนียนผูกผ้ากันเปื้อน ล้างผัก หั่นผักและจุดไฟ
วาเซียวิ่งเข้ามาในครัว นั่งอยู่ข้าง ๆ มองหนิงเหนียนที่กำลังทำอาหาร
หนิงเหนียนรู้สึกเกร็งเมื่อถูกมันจ้องมอง
สี่สิบนาทีต่อมา หนิงเหนียนก็ยกอาหารขึ้นโต๊ะ กลิ่นหอมลอยอบอวลไปทั่วห้องนั่งเล่น
ไม่ต้องเรียก หนิงหนิงก็เดินมาเอง
เห็นหนิงเหนียนกำลังตักข้าวอยู่
“ฉันทำเองดีกว่า”
วันนี้เธอเข้าเน็ตดูคลิปวิดีโอ และได้เห็นคอมเมนต์ด่าเธอด้วย
พวกเขาบอกว่าเธอทำตัวเหมือนเจ้าหญิง แค่กินข้าวยังต้องให้หนิงเหนียนคอยรับใช้
หนิงหนิงรู้สึกว่าสิ่งที่พวกเขาพูดมาทั้งถูกและไม่ถูก ตอนนี้เธอไม่ใช่เจ้าหญิงอีกต่อไป ที่นี่คือสังคมสมัยใหม่หนิงเหนียนก็ไม่จำเป็นต้องคอยรับใช้เธอ
เพียงแต่ว่าความเข้าใจที่พวกเขามีต่อเจ้าหญิงดูเหมือนจะไม่รอบด้านเท่าไหร่ ตอนที่เธอเป็นเจ้า
