หญิงก็ไม่เคยมีใครคอยรับใช้เธอ
หนิงเหนียนกันหนิงหนิงไว้ “ไม่ต้องหรอก เธอไปนั่งดี ๆ เถอะ”
หนิงหนิงสวยมาก เสื้อผ้าที่ใส่ก็สวยมากเหมือนกับเจ้าหญิง
เจ้าหญิงไม่จำเป็นต้องทำอะไร เขาจะทำให้เธอเอง
หนิงเหนียนจัดชามและตะเกียบสามชุด แล้วตักอาหารให้วาเซียแยกต่างหาก
หนิงหนิงรีบลองชิมทันที
เนื้อในเมนูเนื้อต้มพริกเสฉวนนั้นนุ่มลื่น ทั้งเผ็ดและหอมอร่อย
กุ้งผัดน้ำมันนั้นเนื้อกุ้งเด้งดึ๋ง อาหารทั้งสองจานสมบูรณ์แบบมาก
หนิงหนิงเคยคิดว่าโลกใบนี้มีวัตถุดิบที่อุดมสมบูรณ์ ดังนั้นอาหารทุกอย่างจึงอร่อย
แต่ตอนเช้าที่เธอดูคลิปวิดีโอ พบว่าในโลกนี้มีอาหารสยองขวัญมากมายเหมือนกัน
จากลักษณะภายนอกของอาหาร และสีหน้าของคนที่กินคงจะรสชาติแย่มาก
ประเทศที่เธออาศัยอยู่ตอนนี้ บังเอิญเป็นประเทศที่มีอาหารอร่อยมากมาย
มีอาหารหลากหลายประเภท กินไปหลายปีก็ยังไม่ซ้ำ
และถึงแม้จะเป็นประเทศที่มีอาหารอร่อย ก็ยังมีคนอีกมากที่ทำอาหารไม่เป็น แต่หนิงเหนียนเป็นคนที่ทำอาหารเก่งพอสมควร
“เธอยิ้มอะไร?”
หนิงเหนียนเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นเธอกำลังยิ้ม
หนิงหนิงตอบ “ฉันดูคลิปวิดีโอตอนเช้าเห็นอาหารสยองขวัญเยอะมาก ดูแล้วน่าจะรสชาติแย่ ฉันรู้สึกว่าตัวเองโชคดีจังที่ได้กินอาหารอร่อย ๆ แบบนี้”
หนิงเหนียนตอบรับอย่างไม่ชัดเจน แล้วก็ก้มหน้าก้มตากินข้าวไปหลายคำ
[โอ้โห~ ดูท่าว่าเจ้าเหนียนเหนียนจะเขินแล้วสิ~]
[ค่อย ๆ กินหน่อยนะ เดี๋ยวหน้าจะจมลงไปในจานข้าวหมด]
[แม่ ๆ
