ไปอีกด้านหนึ่ง
วาเซียกัดฟันแล้วคลานเข้ามาอีกครั้ง มอร์ต้าก็ตีเขาอีกครั้ง แต่คราวนี้วาเซียหลบได้ทัน
“งูเหม็น เธอจะทำอะไร?”
“นี่เป็นดอกไม้ที่ฉันให้หนิงหนิง ห้ามแตะต้อง แล้วก็ฉันชื่อมอร์ต้าไม่ใช่งูเหม็น”
“งูเหม็น งูเหม็น งูเหม็น!”
มอร์ต้าถอนหายใจ
หนิงหนิงอดไม่ได้ที่จะแขวะ “วาเซียนายนี่เหมือนเด็กประถมจริง ๆ เลยนะ”
“เด็กประถมหมายความว่ายังไง?” วาเซียถาม
“หนิงหนิงหมายความว่านายเป็นเด็ก” มอร์ต้าตอบ
“เธอพูดมั่ว!” วาเซียโวย
“หึ” มอร์ต้าแค่นเสียง
ทั้งสองคนชอบทะเลาะกันเป็นประจำ ส่วนใหญ่วาเซียจะเถียงไม่เคยชนะมอร์ต้า
ก็ช่วยไม่ได้ เพราะทั้งสองอายุห่างกันมาก
มอร์ต้ามีอายุเกือบสองร้อยปีแล้ว ส่วนวาเซียยังเด็กมาก
หนิงหนิงก็ไม่ได้ห้ามอะไร
ถึงอย่างไรก็แค่ทะเลาะกันเท่านั้น ไม่ได้ลงไม้ลงมือกันจริง ๆ สักหน่อย
ชั้นสาม
เจียงฉือซิงเข้านอนประมาณเที่ยงคืนครึ่ง ปกติเขานอนหลับสบายดี
แต่วันนี้ไม่รู้เป็นอะไร
นอนไม่ค่อยสงบ ในความงัวเงียมีเงาดำ ๆ อยู่ข้างเตียง
เจียงฉือซิงตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ แต่ข้างเตียงไม่มีอะไรเลย
เขาหยิบหยกที่แขวนอยู่ที่คอ แต่หยกก็ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
เขาจึงล้มตัวลงนอนอีกครั้ง
แต่แล้วก็ต้องตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจอีกครั้ง
เป็นเช่นนี้ซ้ำไปซ้ำมา พลิกไปพลิกมาทั้งคืนจนกระทั่งฟ้าสาง ใต้ตาของเขาก็มีรอยคล้ำเพิ่มขึ้น
เจียงเจินตื่นแต่เช้าไปวิ่งออกกำลังกายและเพิ่งกลับมา พอดีกับที่เจียงฉือซิงเปิดประตูออกมา
เ
